ترکیبِ پیاله‌ای که در هم پیوست بشکستنِ آن روا نمی‌دارد مست چندین سر و پایِ نازنین از سرِ دست از مِهر که پیوست‌ و به کین که شکست؟ #خيام

جامی شکسته دیدم
در بزم می فروشی.... گفتم بدین شکسته
چون باده میفروشی؟... خندید و گفت زین جام 
جز عاشقان ننوشند.... 
مست شکسته داند 
قدر شکسته نوشی...!!!

درياي شور انگيز چشمانت چه زيباست
آن جا كه بايد دل به دريا زد همين جاست … دور از نوازش هاي دست مهربانت
دستان من در انزواي خويش تنهاست بگذار دستت راز دستم را بداند
بي هيچ پروايي كه دست عشق با ماست #حسين_منزوي

گویند که هر تیره‌شبی را سحری هست #طبیب_اصفهانی

ذهن ما باغچه است
گل در آن باید کاشت
و نکاری گل من
علف هرز در آن می روید
زحمت کاشتن یک گل سرخ
کمتر از زحمت برداشتن هرزگی آن علف است #مجتبي_كاشاني

نظر به روی تو هر بامداد نوروزی است شب فراق تو هر شب که هست یلدایی است #سعدي

به هنگام سختی مشو ناامید
کز ابر سیه بارد آب سپید “نظامی”

مکن ز غصه شکایت که در طریق طلب
به راحتی نرسید آن که زحمتی نکشید #حافظ

عقل در کاسه سر عشق شد از بیخبری #صائب_تبريزي

مرا چشمی‌ست خون‌افشان ز دست آن کمان‌ابرو جهان بس فتنه خواهد دید از آن چشم و از آن ابرو غلام چشم آن ترکم که در خوابِ خوشِ مستی نگارین گلشنش روی است و مشکین سایبان ابرو #حافظ

به رنج اندر است ای خردمند گنج
نیابد کسی گنج نابرده رنج “فردوسی

ما را زِ مَنْعِ عَقْل مَتَرْسان و مِی بیار! #حافظ

کنج زندان را به یک اندیشه بستان می‌کنی رنج هر زندان ز توست و ذوق هر بستان توی #مولانا

شمه‌ای از داستان عشق شورانگیز ماست این حکایت‌ها که از فرهاد و شیرین کرده‌اند … در سفالین کاسهٔ رندان به خواری منگرید کـ‌این حریفان خدمت جام جهان‌بین کرده‌اند نکهت جانبخش دارد خاک کوی دلبران عارفان آنجا مشامِ عقل مشکین کرده‌اند #حافظ

عالم بدوست شيرين #مولانا

اگر دانی که دنیا غم نیرزد بروی دوستان خوشباش و خرم غنیمت دان اگر دانی که هر روز ز عمر مانده روزی می شود کم منه دل بر سرای عمر #سعدی که بنیادش نه بنیادیست محکم برو شادی کن ای یار دل افروز چو خاکت می خورد چندین مخور غم

در عشق زنده باید، کز مُرده هیچ ناید دانی که کیست زنده؟ آن کو ز عشق زاید . طبل غزا برآمد وز عشق لشکر آمد کو رُستم سرآمد؟ تا دست برگشاید رعدش بغرّد از دل، جانش ز ابر قالب چون برق بجهد از تن یک لحظه‌ای نپاید هرگز چنین سری را تیغ اجل نَبُرّد کاین سر ز سربلندی بر ساق عرش ساید مولانا

چشم از جهان بپوش، طلبکار خویش باش صائب تبریزی

دیدی آن قهقههٔ کبکِ خِرامان #حافظ؟ که ز سرپنجهٔ شاهینِ قضا غافل بود

هر که بپرسد ای فلان حال دلت چگونه شد خون شد و دم به دم همی از مژه می‌چکانمش #سعدي