آهان تا بحث داغه بگم. و احتمالا نذارم بچه‌م خیلی آکادمیک درس بخونه. یعنی اگه خیلییییییی خودش بخواد اوکیه بخونه من سوقش نمی‌دم ولی. مسیر رستگاری نیست

من تصادف می کنم. ماشین آتیش میگیره. نمی تونم کمربند ایمنیم رو باز کنم.میمیرم. بچه من میشه مخالف سرسخت کمربند بستن. هر کی ازش می پرسه چرا؟ مرگ منو مثال می زنه. براش مهم نیست بستن کمربند جون چند نفر رو نجات داده. پروتکل های پزشکی رو بر اساس #آمار می نویسن نه تجربه های شخصی.

خوشبحال عروسم:))))

حقیقتا پزشک بودن همه چیزو ازم گرفت. عمرم، روانم، قلب مهربون و دلسوزم، ذوقم، پول و مالی که میتونستم داشته باشم، زمانی که میتونستم کنار خانوادم بگذرونم، روابط سالمی که میتونستم داشته باشم.... یه بچه ۱۸ ساله چی میفهمه. فقط جو محیط و فشار خانواده و حرف دیگران. کاش هنرمند میشدم.

دلیل اینکه شبا زود نمی‌رم بخوابم اینه که نمی‌خوام بپذیرم همه روزم همین بوده، همین اتفاقای معمولی و تکراری . در برابر خوابیدن مقاومت می‌کنم تا شاید در ادامه شب یه اتفاق جالب افتاد.

من اگر بمیرم و ادینبرا زیبا رو نبینم واقعا خدا باید ناراحت بشه

من اگر یدونه بچه‌م طوریش بشه دیگه تو این دنیا نمی‌مونم. بچه‌ها نقطه‌ی اتصال آدم مخصوصا مادر به زمین و زندگین

رزیدنت آف‌ترین رشته‌ی دنیا بودم. ولی بازم از سال ۳ افکار سوسایدال اومدن سراغم و تا آخر فارغ‌التحصیلی ولم نکردن! تازه دارم خوب میشم

خوشبختی از نظر من 😅

بعد به نظرم آدم های پر شور و هیجان و پر انرژی بیشتر به سمت اقدام میرن. مثلا من چون هیچ موقع حال نداشتم، در حد همون تئوری باقی میموند. به عمل نمی‌رسید هیچ موقع. چون حالشو نداشتم. و البته که به همین دلیل هم رفتم رشته‌ی آف

روند رزیدنتی تو ایران اینجوریه که یه مسیر صافی رو بهت نشون میدن. میگن قراره این سنگ رو هل بدی و ببری تا ته این مسیر. میگن وقتی سنگ رو برسونی آخر مسیر همه چیز خوب و گل و بلبل میشه. پزشک هم با خودش میگه جابجا کردن این سنگ سخته، ولی می‌ارزه به اون نور و روشنایی ته مسیر. اما چیزی /

بعد از هر جلسه تراپی پرهام میریزه و میره تا جلسه‌ی بعد... پسر چقدر آدم خودش رو نمی‌شناسه....

مثل اینکه واقعا آدمهایی که جار میزنن بدترن 😮

تو ساختمونمون یکیشونو دیدم. هزار الله و اکبر

تا آخر عمرم قدردان اون دکتری که باعث شد ۵ تا انگشت داشته باشم هستم

به قول خارجی‌ها May this marriage never finds me