Özgürlüğümüz yoksa yalnızlığımızmıdır?

ruhidir benim adim hiç çıkamam evimden  dostlar uydururum hayali mutluyumdur bu yüzden  bir çiçek dürbününden insanlara bakarken  bir gün bir istasyon gördüm trenleri geciken  yolcular ellerinde tek gidişlik bir bilet henüz bilmeselerde hayat bundan ibaret ...

Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var: Yaşadın mı büyük yaşayacaksın, ırmaklara,göğe,bütün evrene karışırcasına çünkü ömür dediğimiz şey, hayata sunulmuş bir armağandır ve hayat, sunulmuş bir armağandır insana...

Siyahlardan, Beyazlara Emanet Ettim. Tüm Yazgıları Silip Ellerimle

Hayat ne tuhaftı, bize zarar veren şeyler, aynı zamanda huzur bulduğumuz tek şey olabiliyordu...

Bir bedenin içinde var olan ve zamana tabi yaşayan bir yaratık nasıl özgür olabileceğini sanır ki?

Ne yana baksak denizdi, maviydi, ışıktı. Sonra bir çaresizlikti zifiri.

Hayat paylaşmayı bilmediğimiz için savaşa dönmüştü, halbuki paylaşmak için birlikteydik savaşmak için değil.

"Hevesle anlatacak uzun bir hikayemizin olmayışı, hikayemizin asılıdır."

Her birimiz bir parçayız, hiçbir şeye sahip olmayan ama neye ait olduğunu bilen, aitliğine tâbi, bütünü oluşturmak için bir araya gelen parçalar.

Bazı insanlarla iki kere tanışırsın. İlk zamanları güzeldir. Alır seni göklere çıkarır. Bakarsın böyle yıldızların arasındasın. Sonra bir açarsın gözünü yıldızlar kaybolmuş. Karanlıkta yapayalnız kalmışsın.

Zamanı gelen bir düşünce, zamanı gelen mevsim gibi güçlüydü. Mutlaka var olacaktı. O ilk papatyadaydı baharın gücü, koparılsa da yüzlerce doğacak kadar güçlüydü.

"İnsanlık tarihindeki en büyük savaşlar din yağmacıları tarafından çıkarılmıştır. Dini yağmalamak o kadar tekrarlanmış bir davranıştır ki adeta bir insan hastalığı olmuştur."

"Beklemek, şimdi hiç duymayan birine, dünyanın en güzel şarkısını söylemek kadar anlamsız."