Herkese akıl verip, kendi hayatımda bir arpa boyu yol alamamam... Günün özeti budur.

İçimdeki "boş ver" diyen ses olmasa şimdiye çoktan dünyayı yakmıştım.

Şu an tek ihtiyacım olan şey, Pazartesi gününün iptal edildiğine dair bir son dakika haberi.

Şaşırdım diyorum ama aslında beklediğim bir rezillikti.

"Kırılmadım" derken, içimde bir yerlerin tuz buz olduğunu sadece ben biliyorum.

Birinden soğuduğum an, o kişinin yaptığı her hareket dünyanın en saçma hareketi gibi gelmeye başlıyor.

Zamana bıraktık ama zamanın da pek umrunda değilmişiz gibi bir his var içimde.

Kim sana nasıl davranıyorsa, sen de öyle davranacaksın ki inceldiği yerden kopsun 👌

2 Duble viskinin vermiş olduğu huzurla yatış 👌

Öyle güzel bir rüya gördüm ki, uyandığımdan beri sırıtıyorum 🫠

Vücudumun 4 de 3 ü = Asabiyet

Kimse kimsenin hayatını güzelleştirmeye gelmiyor, herkes kendi boşluğunu bir başkasıyla doldurma derdinde.

Beklentiyi sıfıra indirdiğin o an, gelen hafiflik hissi...

Yine bildiğimizi okuyoruz, şükür.

Bazıları 7 ayda 7 ülke gezer, ben 7 ayda 7 kez refakatçi koltuğuyla akraba oldum. Hayatımın özeti; uykusuzluk, plastik bardakta acı çay ve koridordaki o bitmek bilmeyen beyaz ışık.

Gözlerimi kapattığımda dinlenebilseydim, dünya şu an çok daha çekilebilir bir yer olurdu.

Sırtımdaki yükleri değil, içimdeki gürültüyü taşımaktan yoruldum. İyi geceler.

Bazı insanlar için 'aslında öyle biri değil' diye kurduğum tüm savunma hatları çöktü. Meğer tam da öyle biriymiş.

Eskiden olsa çok üzülürdüm, şimdi sadece "olur öyle" diyerek geçiyorum. Olgunluk mu, yorgunluk mu ?

İnsan en çok, bir zamanlar sadece kendisinin iyileştirebildiği yaralara başkalarının pansuman yapmaya çalışmasını izlerken yoruluyormuş.