روز کارگر مبارک.

حقوق کارمندای موساد-اینترنشنال آخرش چقدره؟؟ واسه #کارگر می‌پرسم... واسه کارگرایی که با بمب عموهاتون از کار بیکارشون کردید! ۱۰۰هزار دلار؟ ۱۵۰هزار دلار؟ #LaborDay

توضیح اینکه این افراد برای من حتی جزئی از مردم به حساب نمیان.

اینکه به روی خودم نمیارم، به این معنی نیست که نمی‌فهمم. صرفاً آدم خوددار و صبوری هستم.

با تمام وجودم دوست دارم زندگی کنم؛ بخورم، بنوشم، برقصم، دست کسی که دوستش دارم رو بگیرم، فیلم و کتاب و بازی جدید تجربه کنم، با موزیک تو کافه بعد از سک روز کاری لش کنم چای بخورم، از خنده با دوستام غش کنم. ولی افسوس که نمیشه...

عکس منتخبم از دیروز

و لابد راه حلش اینه که عموهای کسکش‌تون بیان نیروگاه‌ها رو بزنن تا همین گوشی‌های تخمی فعلی هم نتونیم شارژ کنیم😍😍

دوباره عکس تو آینه مرب

اعدام هر روزه شده. هر اعدامی من رو خشمگین میکنه از این بابت که یاد مصاحبه نخست روز جنگ می‌افتم و به طرف گفتم اینقدر برای جنگ هیجان نداشته باشید و یکی از خطرهاش تشدید و تسریع اعدامهاست. گفت نه اژه ای رو کشتند. کی میخواد اعدام کنه؟ جریان مسلط رسانه ای وعده جنگ کوتاه مدت و کم هزینه

پریشب افسانه‌های تبای رو تو کتابفروشی دی خریدم تنها و تنها به قیمت ۲۰۰ تومن.

یکی دو ماه اول که اینجا سر کار می‌رفتم، خیلی پرانرژی و شارپ بودم. الان ولی فقط و فقط لحظه‌شماری می‌کنم تا ساعت ۴.۵ بشه و برگردم خونه.

کاش می‌تونستم داد بزنم بگم چقد بی‌حوصله و بی‌انگیزه‌ام برای ادامه زندگی.

یکساله تلاش می‌کنم و شکست می‌خورم.

چرا جانوران سطلی برای جامعه خطرناکن:

خشت و آینه فیلم‌های مکری کاغذ بی‌خط گاو رگبار گزارش باد ما را خواهد برد طبیعت بی‌جان تنها دو بار زندگی می‌کنیم

نیرویی که خواهان بمباران سرتاسر کشور و بازگشت کشور به عصر حجر است، ملی نیست.

دستانِ بسته‌ام آزاد نبود تا هر چشم‌انداز را به جان دربرکشم هر نغمه و هر چشمه و هر پرنده هر بَدرِ کامل و هر پَگاهِ دیگر هر قلّه و هر درخت و هر انسانِ دیگر را. رخصتِ زیستن را دست‌بسته دهان‌بسته گذشتم دست و دهان بسته گذشتیم شاملو

اونجا که فروغ میگه «و ناتوانی این دست‌های سیمانی» یک احساس تلخی بی‌پایانی تمام وجودمو می‌گیره.

انگار غمگین و عصبانیم که کل شب باید دندون قروچه کنم.