"ทำไมคุณแชมเบอร์ต้องจ่อปืนใส่ลูกค้า.." มิติใหม่ของการตลาด ว้าวสุดๆ

"วันนี้อยากกินงูผัดเผ็ดกับไก่ขอทานจังเลย" ที่มาเมนูแรกเพราะอยากหยุมหัวใครสักคนแหละถึงได้พูด

ปกติ.. ก่อนหน้านั้นยังเคยมีห่านเรย์น่าวิ่งไล่จิกคนในโปรโตคอลเลยจ

"เจ้าไก่น้อย" เรียกได้ขัดกับขนาดตัวมาก "กินไหม?" สกายบิบิสกิตเป็นชิ้นเล็กๆแล้วยื่นให้เจ้าไก่ หลุดมาจากฟาร์มไหนรึเปล่าเนี่ย?

สกายถอนหายใจใส่อีเมลที่เธอส่งกลับไปให้บริมสโตน.. เธอหลุบตาลงมองแซนวิซที่อยู่ในจาน ปัง! กลิ่นของดินปืนยังแผดเผาอยู่ปลายจมูก เลือดเลอะชุ่มมือจนจับมีดได้ยาก Shit! แค่คิดถึงสิ่งที่ตนทำลงไป อาการคลื่นไส้ก็เล่นงานจนเธอต้องวิ่งเข้าห้องน้ำไปอาเจียน

....ไฟดับ!!?

รดน้ำต้นสมุนไพรพลางผิวปากไปด้วย

เปรี้ยง!!!! เสียงฟ้าผ่าจากด้านนอกห้องพักทำเธอสะดุ้งโหยงแล้วลุกขึ้นมาเปิดม่านมองออกไปข้างนอก ทุกครั้งที่ฟ้าผ่าโดยไม่มีสาเหตุจะมีเรื่องร้ายๆเกิดขึ้นเสมอ

หลังจากผ่านเหตุการณ์นั้นมาได้ สกายก็ซึมไปพักใหญ่ เธอกินได้น้อยลงและตารางเวลานอนกับออกกำลังกายก็รวนไปหมด จนถึงตอนทำงานก็ยังแอบเหม่อไปบางครั้ง กระทั่งตอนนี้ที่เธอออกมาจับงูหลุดจากร้านขายสัตว์เลี้ยงแนว exotic สกายก็เหม่อลอยจนเกือบโดนงูฉก โดนไล่กลับมาพักเลยนี่ไง เฮ้อ...

"ฉัน..ฉันโอเค" ตักเวจจี้ไมท์เข้าปากอีกคำ เค็มดีจัง 🥲

"กินด้วยกันไหม คุณโซว่า" ยิ้มสยองใส่ " อ ร่ อ ย น ะ "

"ช่วงนี้ฉันจัดตารางเวลาตัวเองไม่ได้น่ะ" สกายพึมพำก่อนจะวางเจ้าแยมสีดำลง อย่างน้อยเธอก็ไม่อยากไตวายก่อนวัยอันควร "ออกไปทำงานอาสาช่วยจับงูจับสัตว์ร้ายก็คุมตัวเองไม่ได้จนเกือบโดนงูพิษฉกเอาด้วย"

"โอ้ ไม่ต้องหรอก โซว่า ฉันแบ่งปันของอร่อยให้เพื่อนฉันได้อยู่แล้ว" "อ้าปากสิ อ้าม"

*ดันมืออีกคนลงเบาๆ "ไม่เป็นไร ผมมีธุระต่อ-- ขอบคุณที่อยากแบ่ง คุณเอนจอยกับมันต่อเถอะ"

谢啦