merak edilmeyi cok seviyorum ve merak edildigimi hissetmek beni cok pis simartiyor . ben buyum abi bu kadarim

yaşımız ciddileşmeye başladı

8 yaşında bir pazar sabahına uyanıp öcük ile böcük izlemek istiyorum

bir hatırlatma; lütfen evden çıkmadan önce ayetel kürsi okumayı normalleştirin, tehlikeli bir dünyada yaşıyoruz.

Yolda görüşürüz

bahaneler, gerçek olmayan hislerin en sahici delilleridir.

Suratım, ağzımdan önce spoiler verdiği için politik olamıyorum.

“yani olmuyor, istesem de…”

hayatımı düzenle ya rab, perişan kalbime hayat karışmış aklıma istikamet ver..

yin yang midir peki

En’am Suresi’nin 162. ayeti “De ki: Benim namazım, ibadetlerim, hayatım ve ölümüm alemlerin rabbi olan Allah içindir.” Elhamdülillah 🇹🇷

Fyodor Dostoevsky’nin bu sözü çok etkileyici. “Başka bir yoldan gitmen gerektiğini hissediyordun. Daha büyük, daha iddialı bir yol… Sanki başka şeyler için yaratılmış gibiydin. Ama oraya nasıl ulaşacağını bilmiyordun. Ve bu çaresizlik içinde, etrafındaki her şeye karşı bir öfke

“göç benim içimde, nereye gitsem varamadığım yerdeyim.”

"harâb oldu gönül ya Rab, evindir onu tamir et."

farkında mısınız gerçek üzüntüler ifade edilemiyo öylece dümdüz duvar izlettiriyo sadece

sen gittin seninle birlikte benim sevildiğim yer de gitti' dedem

çocukluktan beri mutsuz hissediyorum zaten sadece bazı dönemler özgüvenim yükseliyor bir şeyler başarmak için adım atıyorum sonra oradan büyük bir darbe yiyorum yine hayal kırıklığı ve mutsuzluk bir şeyin değiştiği yok

İnsanlara yanlışlıkla fazla bilgi vermek mahvediyor beni

hayatımda ailemle mutluluktan ağladığımız tek gün toki çıktı bize de