#แลกของขวัญกับบอทพาราไลฟ์ “ เห๋ กระจกงั้นเหรอ ! ซานต้าของฉันนี่ช่างรู้ใจกันจริงๆเลย ! 🥺💖💖 จะเป็นใครกันนะ ตื่นเต้นชะมัด~! ! ”

#แลกของขวัญกับบอทพาราไลฟ์ “ ได้รับของขวัญแล้วล่ะ! ไม่แปลกใจกับของที่ได้เท่าไหร่หรอกแต่ว่าคนให้เนี่ยรู้ใจชะมัด! ขอบคุณมากเน่อ~ไว้จะทานให้อร่อยแน่นอน ! ”

#แลกของขวัญกับบอทพาราไลฟ์ ( event starts ! ) มีแจ้งเตือนไลฟ์พิเศษเข้ามือถือของพวกคุณ จั่วหัวว่าช่วงเวลาหรรษากำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว โปรดอย่าพลาดด้วยประการทั้งปวง ー และเมื่อกดเข้ามา พวกคุณก็พบชายหนุ่มผมสีรุ้ง ยืนคู่กับหนุ่มผมทองผู้ทรงเส่นห์ ที่กำลังส่งยิ้มเริงร่าทักทายกล้อง +

“ ฉันเดาว่าคงเป็นเด็กละนะ ถ้าอายุมากกว่าฉันหรือวัยเดียวกันคงไม่ได้อะไรพิเศษแบบนี้แหง ๆ ”

“ มาแล้ว มาแล้ว ~ รีบมากันเร็วเข้า ! ผลวันนี้น่าตื่นเต้นสุดๆไปเลยล่ะขอบอก เธอเองก็อดใจรอที่จะรู้ซานต้าของทุกคนไม่ไหวแล้วใช่มั้ยล่ะ ! ”

ไม่นานก็ถึงคราวเขาต้องโชว์ของขวัญของตน พร้อมด้วยกระดาษโน๊ตอันจิ๋วที่แปะมาด้วยกัน แม้ว่าตอนนี้จริงๆ จะเผลอกินไปแล้วอันนึงก็ตาม.. " ฉันไม่รู้หรอกนะว่าใครส่งมาให้ แต่ว่าขอบคุณมากเลยนะ! "

“ อุ้บ- ” พอจะฟู้แล้วล่ะว่าเป็นใคร “ เข้าใจเลือกดีนี่ แต่นั่นของขวัญให้เด็กวัยรุ่นไม่ใช่เรอะ~ ”

“ ต่อไปก็ตาผมแล้ว ! ผมได้เจ้านี่~น่ารักเนอะ ! ” เขาโชว์กระจกพับรูปน้องแมวสีส้มให้กล้องและคนดูได้เห็นชัดๆ กระจกพับที่ตอนนี้มีสายพวงกุญแจหน้าตาน่ารักห้อยเพิ่มมาเต็มไปหมด แปลว่าโทมะถูกใจมันมากและจะได้ใช้มันอย่างแน่นอนไงล่ะ! “ ถึงจะพอเดาได้ว่าใครจะเป็นคนให้ก็เถอะ~แต่ใครกันน้า ? ”

🌟 𝐓𝐎𝐌𝐀𝐃𝐄𝐒𝐔 ! ชายร่างสูงโอบอุ้มแมวสีนวลไว้ในอ้อมแขนหยัดกายขึ้นเต็มความสูง พลางยกมือขึ้นน้อยๆ ราวกับจะบอกว่าตนนี่แหละเจ้าของของขวัญแสนน่ารักชิ้นนั้น " ผมเอง " เขาว่าก่อนเข้าไปมองอีกฝ่ายสลับกับกระจกใกล้ๆ " เหมือนกันจริงๆด้วย น่ารัก " พูดจบ โฮคุไซหันไปหยิบกระป๋องอาหารแมวออกมา +

ถึงแม้สีหน้าจะยังคงเรียบเฉยเหมือนอย่างเคย แต่ข้างในของเขากลับรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก " ตาฉันสินะ... " เขายกถุงอาหารหมาขนาดใหญ่ออกมา หลายคนตรงนั้นถึงกับส่งเสียงประหลาดใจออกมาเพราะไม่ทันได้ตั้งตัว ตามมาด้วยเสียงเอฟเฟกต์ตกตะลึงที่เพื่อนร่วมห้องเป็นคนกด " ของใคร ? "

PITBULL💥 " ผมเลยคิดว่า อา.. ถ้าเด็ก ๆ ได้อิ่มท้องก็คงดีไม่น้อย เพราะตัวผมเองมีงานที่ต้องทำเลยไม่ได้ไปดูแลเด็ก ๆ เท่าไหร่ " " เพราะงั้นฝากด้วยนะครับ! โทสะคุง " ศีรษะค้อมลงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อ " ถึงคราวผมแล้วสินะ " ยูโตะหยิบซองกาแฟหอมกรุ่นออกมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม พลางหันไปมองรอบๆ +

ถึงจะหนักใจนิดหน่อยที่ตอนแรกไม่รู้จะซื้ออะไรให้ดี แต่เห็นแบบนี้แล้วก็คงไม่เป็นไรสินะ ' ต่อไปของผม..ได้นี่ครับ ' เขาโชว์กิ๊ปติดผมรู้ผีเสื้อสีม่วงที่ดูเข้ากันได้ดีกับตัวเขาขึ้นมาให้กล้อง ก่อนจะกวาดตามองรอบๆด้วยความสงสัย ' ใครเป็นคน..ให้ผมเหรอครับ? '

“ ต่อไปฉันสินะ~เอ้านี่ ” จากนั้นเขาหยิบกล่องบุหรี่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ บุหรี่ยี่ห้อที่เขาสูบประจำ พอได้อ่านโน้ตที่แนบมาด้วยแล้วก็เดาได้ไม่ยากเลยล่ะว่าเป็นใคร คงไม่พ้นพวกอาจารย์ด้วยกันสินะ แต่ถึงอย่างงั้นก็อดสงสัยไม่ได้เลยว่าจะใช้คนที่คิดไว้หรือไม่ “ ใครกันนะ ซานต้าของฉัน ♪ ”

𝐒𝐇𝐈𝐎𝐍 : 𝐬𝐦𝐨𝐤𝐢𝐧'𝐝𝐨𝐠🚬 เขาว่าเสียงเรียบ สายตาหาได้สบกับคู่สนทนา และเพียงหยิบของขวัญที่ได้รับมา พลางหันไปทางคนที่เจ้าตัวคิดว่ายังไงก็เป็นซานต้าเจ้ากรรมของตนแน่ ๆ " ฉันรู้ว่าเป็นแกซุยเซกิ " รู้เพราะมีอยู่คนเดียวที่ชอบมาโวยเรื่องของกินในห้องพักครู " ส่วนคำตอบคือ ไม่ " ใครสน ในของคนอื่นย่อมอร่อยกว่า

เรโอะคุงเกรด A วิชาเลขเทอมนี้แน่นอน 🥺✌️

《ⓀⒶⓃⓉⒶⓇⓄ》 “ นั่นน่ะสิน้า~ยังไงก็ ต้องขอบคุณอาจารย์แล้วก็เพื่อนๆทุกคนที่มาร่วมกิจกรรมและไลฟ์ในวันนี้มากๆเลยนะครับ ! วันนี้คงเป็นวันคริสมาสต์ที่น่าจดจำไปอีกปีเลยล่ะ! ” “ ขอบคุณอาจารย์ซุยเซกิ カシラ⚡ ที่ดำเนินงานและคอยจัดหาอุปกรณ์ให้มาเสมอด้วยนะครับ อาจารย์ท่านอื่นเองก็เช่นกัน! ” +

เขาหันไปโค้งให้กับอาจารย์ ก่อนจะหันกลับมาหากล้องอีกครั้งเพื่อบอกลาผู้ชม “สุดท้ายนี้ ในวันคริสมาสต์และปีใหม่ที่จะถึงนี้ ขอให้ทุกคนมีความสุขมากๆเลยนะคร้าบ~! สำหรับวันนี้ พวกเราโทมะ~และคันทาโร่ รวมถึงอาจารย์และเพื่อนๆทุกคนต้องขอลาไปก่อน ไว้เจอกันใหม่ครับ! 🎄✨” -end-