รู้ตัวเองแหละว่าไม่ได้สดใสเหมือนแต่ก่อน

อยากเข้าไปเป็นความน่ารักในชีวิตคนอื่น แต่ยังเป็นความน่ารักให้ตัวเองไม่ได้เลย

หิวอ่ะ มุแงงงงงง

ทุกวันนี้กินข้าวสองมื้อ เที่ยงวัน กับ เที่ยงคืน

ผมว่าผมเรียนบริหารภาคปกตินะ แต่ทำไมมีแต่อิ้ง แล้วสอบบริหารที่มีคำนวณด้วย 40 ข้อ 25 นาที ไมเกรนแดกหัวกูแล้ว เอาเวลาที่ไหนไปแปล

ในแต่ละวันแทบไม่ได้อ้าปากพูดเลย ถ้าไม่โทรหาแม่หรือร้องเพลงก็คือไม่ได้พูดเลย

กูไม่อัพสตอรี่ไอจีเรื่องการเมืองไม่ได้แปลว่ากู ignore ค่ะ

ส่งผิดครั้งเดียวจะให้0เลยหรอ...

วันนี้สอบวันแรก ขอกำลังใจหน่อยครับ😔

เมื่อไหร่จะเลิกล็อคดาวน์ ตื่นมาสั่งข้าวไม่เคยทันเลย

กูจะตายกับสอบการเขียน ใจจริงอยากเรียนเอามาแต่งนิยาย แต่สิ่งที่ได้คือ คนดี

เวลาที่เรากำลังจะยิ้มจนสุด เวลานั้นเราก็จะน้องไห้จนสุดเหมือนกัน มีความสุขและเจ็บปวดไปพร้อมๆกัน

นอนไม่หลับแหละ

ตอนรับวันแรกของเดือนด้วยโรคเครียดกำเริบ เริ่ดป่ะละ5555555555555555555555555555555

พน.สอบการเงิน แต่กูนอนดูเมะจบไปเรื่องนึงละ นส.ยังไม่ได้แตะ

เอออ่ะ เมื่อไหร่ชาวทวิตเตี้ยนจะหลุดพ้นจากความปสด.

อยู่ในโลกทวิตมากไปแหละ จริงๆ

ทำไมยังเล่นบอทอยู่ : เพราะชีวิตจริงมันบัดซบไง

เรียนรู้ที่จะร้องไห้เงียบๆตั้งแต่อ่านนส.ออก เพราะเคยร้องไห้เสียงดังแล้ว นอกจากจะไม่ได้คำปลอบใจ ก็ได้แต่การตะคอกและการไม่ใส่ใจกลับมา