گفت؛ غمگین ترین کلمه ای که شنیده ای؟ گفتم: «وطن».

در ما نه چشم داشتی بود، نه ترسی، نه امیدی، فقط آرزوی دوردستی بود...

هرچه بود، آرزو بود، که رخ نداد

اگه یه جا آدمای کوچیک، سایه های بزرگی داشتن یعنی خورشید اونجا در حال غروبه :)

ما نسل بدبختی هستیم. دستمون به مقصر اصلی نمیرسه؛ از همدیگه انتقام میگیریم :)

اگر روزی از خاورمیانه پرسیدند بگو: خاکی بود که افغانش به ایران میگریخت، ایرانش به ترکیه. تُرکش به سرزمین سبز ها و بور ها... که رفتن های ما هجرت نبود، گریز بود! سفر نکردیم، کوچانده شدیم! بگو از مرگ به آوارگی پناهنده شدیم و از خِفَت به بی وطنی...

تو را ای چرخ، بسیار آزمودم! همانی و همانی و همانی...

ولی خدا خیلی قشنگ گفته: وَالضُّحی وَالَیلِ إذا سَجی ما وَدَعَکَ رَبُکَ وَ ما قَلی سوگند به روز، وقتی نور میگیرد و به شب، وقتی آرام میگیرد که من نه با تو دشمنی کرده ام و نه تو را رها کرده ام :)

بالاخره یکی از همین فرداها دیروزای سختو جبران میکنه صبور باش!

تو مپندار که من فکرِ تنم نگرانِ سرطانِ وطنم او که بیمار شود، ما همه نیز من که بیمار شوم، یک بدنم وطنم از تنِ من خسته تر است درک کن درد مرا از سخنم به تو سوگند که از غصه خویش لحظه ای پیشِ تو من دم نزنم من شفا میطلبم بهرِ وطن نه شفایِ بدنِ خویشتنم

به هر فصلی غمی هر صفحه ای، انبوه اندوهی وطن جان! خسته ام.. پایان خوب داستانت کو؟ :)

گفتی که شاهکارِ شما در زمانه چیست؟ بالله که زنده بودنِ ما، شاهکارِ ماست!

Overthink خیلی کلمه کوتاه و ناچیزیه در قبال کاری که من با مغزم انجام میدم.