جلوی یه مرکز خریدی از یه خانم نسبتا قد بلند که کت چرم پوشیده و لاک مشکی زده بود، چشم‌های ترکمنی داشت و روی لب‌هاش رد رژ قرمز مونده بود پرسیدم می‌خوام یه کت چرم بخرم شبیه همین که‌ پوشیدین اما مردونه. گفت برو طبقه‌ی نهم. من اون‌جا فروشنده‌ام. سوار آسانسور شدم. هشت طبقه بیشتر نداشت

رمان دیو کشی که تازگی از من منتشر شده بخونید پین کردم توی صفحه یه مجموعه داستان هم دارم «ترانه آندلسی» هر دو رو می‌شه از ایران کتاب تهیه کرد

کم بدبختی داریم حالا باید غصه توالت‌های خراب و خستگی کارکنان ناو جرالد فورد رو هم بخوریم

کی فکرش رو می‌کرد یه روزی عمو لیندسی و عمو‌ فیتیله‌ای با هم موضع مشترک داشته باشن؟

فکر کنم امشب بعد صد سال توی سوئیس یه سیلی، زلزله‌ای، لکه نفتی، بارش ملخی، برخورد شهاب سنگی یا رانش زمینی چیزی اتفاق بیفته

برای بار سوم بیمارستان کمالی کرج بستری شدم، دفه اول هم‌زمان با شروع جنگ دوازده روزه بود. وقتی وارد بخش شدم چند تا پرستار دورم جمع شدن و گفتن: تو اومدی شنبه جنگ شروع می‌شه!

وقتی چند حس عمیق و در هم تنیده را بخواهی که بر زبان بیاوری دیگر کلمات به کار نمی‌آیند باید آن را با یک چیز نامتعارف نشان داد، هم برای تسلی خود و هم برای ادراک و ابراز هم‌دردی مخاطبی که با آن نا آشناست. رقص و پایکوبی هنگام سوگ یکی از همین‌هاست.

این روحیه ترک‌ها رو خیلی دوست دارم؛ در هر شرایطی خودشون رو از پا نمی‌اندازن و حتی در بدترین شرایط هم سمت زندگی هستن.دیشب یه پیرمردی با درد سنگ کلیه اومد،پسرش تا نیمه‌های شب بیدار بود، صبح پاشد فلاسک رو برداشت بره آب جوش بخره.بعد از نیم ساعت با دو تا نون بربری و پنیر و خامه برگشت.

من با برادر مهدی خلجی که اسمش «اباذر» بود دوره راهنمایی دوست بودم. خونه‌شون خیابون فرهنگ قم بود و همیشه در خونه‌شون یه پاسدار بود. پدرشون آخوند بود و فکر کنم سمت مهمی داشت. اباذر فکر کنم سینما قبول شد هنرهای زیبا و چند وقت بعد خودکشی کرد. پدرشونم بعدا شنیدم مخاف حکومت شده

امروز رفتم فروشگاه زنجیره‌ای دیدم یه آگهی زده بودن «به یک کارگر ساده جهت چیدن تن ماهی نیازمندیم»

ما سمت مهرشهر هستیم صدای انفجارهای پی‌درپی به قدری مهیب بود که شیشه‌های خونه لرزید. انگار یه پایگاه بسیج یا مقر سپاه رو همین نزدیکی‌ها زدن.