زندگی بالرین تراز اولی مثل هایده چنگیزیان رو شخم زدن و آواره‌اش کردن. توی مستند تهران باله ندارد گفت "باله رو گذاشتن دم در سپور برد، آشغالی برد" حالا مردم حتی حق ندارن صادقانه بگن نابودمون کردین. باید زوری دلشون خوش باشه به ادای هرچیز. ادای باله، ادای آزادی، ادای زندگی. خفه شید.

لطفا اگه ایران نیستین و دسترسی به اینترنت آزاد و نامحدود دارین کسشر نگین🙏🏼

هربار سر کار از بله استفاده میکنم انگار رکیک‌ترین فحش‌ها رو دارن بهم می‌دن.

انسان از درد نمی‌ترسه، از بی‌معناییِ درد می‌ترسه؛ از اینکه رنج بکشه و هیچ‌چیز عوض نشه.

دوست ندارم بمیرم چون تا الان زندگی نکردم و دوست ندارم زنده بمونم چون زندگی بعد این قشنگ نمی‌شه، بشه هم من ذوق و انگیزه‌ و روانش رو ندارم دیگه.

برید هر گهی دلتون خواست بخورید. دیگه حتی اخبار هم چک نمیکنم. صلح کنید. اینترنت وصل کنید‌ قطع کنید جنگ کنید (فقط قبلش یه موشک بزنین تو سر من‌ ازین وضعیت راحت شم)

دریغ از یک نقطه روشن‌ و خوشحال کننده توی زندگیم.

مرکزی که مامانم میره پر از بیمارانیه که روزهای اخر زندگیشون رو میگذرونن. یه آرامش روانی کننده ای دارن که بوی مرگ میده. ادما اونجا عجیب مهربونن. چه چیزهایی ‌دارم این روزها می‌بینم.

دلم برای پینترست و یوتیوب خیلی بیشتر از اینستا تنگ شده. اینقدر هم کانفیگ گرونه که‌ نمیشه با یوتیوب گردی تمومش کرد.:((

خیلی سانتی‌مانتال به نظر میام می‌دونم. ولی شما اگر لذت راه رفتن توی اون خیابون کنار اون نرده‌ها توی اون دانشگاه رو درک کرده باشی؛ جیگرت خیلی آتیش می‌گیره که حق زندگی رو ازین دختر گرفتن.

با توییت‌های ترامپ به‌ نظر میاد هدفشون از جنگ فقط گند زدن به پروسه مهاجرت من بود. تمام دانشگاههای اروپایی ریجکتم کردن تو جنگ.

شبیه اون والیبالیسته شدم که خوابیده بود رو زمین و پشت سر هم توپ می‌خورد تو سر و صورتش.

اینترنت رو وصل کنین بی وجودها. تایملاینم فقط توییت تعدیل شدنه. کسب و کارها با سر خوردن زمین.‌ لعنت بهتون.

این جُور که می‌بریم، تا کِی؟ وین صبر که می‌کنیم، تا چند؟ - سعدی.

ترکیب نبودن کار، قطعی اینترنت، شغل کم درامد، بیماری مامان و ریجکت شدن دانشگاه واقعا افسرده م کرده. کاش یه موشک خورده بود تو سرم این روزها رو نمی‌دیدم.