«بخواب عزيزم، فردا صبح سرمايه دارى به فداكاريت نياز داره.»

ً«منو ببخش، بخاطر زندگی که نکردم.»

عزرائیل زیباترین فرشته خداست.

آره بارون میومد، خوب یادمه.

هرکی یه وری میره اما هیچکی از مسیرش راضی نیست.

کاش برگردیم به دورانی که گلزار و مهناز افشار جوون اول بودن.

زیاد. تقریباً هر کسی که به کوه پناه میاره از یک چیزی داره فرار میکنه.

از وقتی یادمه خوابم میاد.

مغازه‌ها تقویم سال جدید رو میفروشند.

جديداً از کنار هر کتری و گازی که رد میشم زیرش رو کم میکنم. ما که اینجاییم، آخوندا هم که هستن، چه عجلیه؟

همكارم خواهرش تو بازار اشک آور خورده ترسیده. میگم خب یه سیگار بکشه خوب میشه، میگه ما از این کارا بلد نیستیم از اون خانواده‌ها نبودیم هیچوقت:))))

تو رو جون هر کی دوست دارین الکی امید ندین. فردای ناامیدی هم باید زندگی کرد، مثل همه این سال‌ها.

حالا دونه دونه آنلاين ميشن و واسه‌تون تعریف میکنن که این حرومیا با ما چه کردن.

چه جوونایی. آدم از زنده بودن خجالت میکشه.

چه فسون نافرجامی، به امید بی‌انجامی.

دیدی چه بلایی سر همین یکباری که زندگی میکنیم‌ اومد؟

به هر حال ما بچه اینجاییم و یک روز همین جا دفنمون میکنن.