โนสนโนแคร์

หนักกว่านี้มีหรือเจ้าจักได้เห็น

"... ฟุ♥️" นางเข้ามาคว้าหมั- ชะอ้าว มิมีสิ่งใดให้จับเลย

เจ้ายังเด็กเกินไป

เด็กมิสิ้นกลิ่นน้ำนม

"จากคูจังสีดำสินะ"

"มิใช่ว่ารักกันดีหรอกหรือ เห็นว่า~ ตามเจ้าต้อยๆเชียว"

"ข้าเองก็มิชอบเจ้าแล้วด้วย มิต้องนำใส่ไปล่ะ"

"สมแล้วเล่า สมแล้ว" ราชินีแห่งคอนนัคท์คว้าปลอกคอ นำมาสวมให้เจ้าหมาสีฟ้าตรงหน้า

"นอกใจอะไรยะ! ไม่ต้องมามองข้าเลย!💢"

แม้ว่าในคอนนัคทา การที่จะมีสายฝนโปรยปรายนั้นจะนับเป็นเรื่องปกติ ทว่าดวงตาสีอำพันของราชินีแห่งคอนนัคท์ตอนนี้ ได้เหม่อลอยมองเมฆาสีดำบนท้องฟ้าอยู่ "ฝนตกแบบนี้ข้ามิชอบเลยนะ" นางเอ่ยออกมาเสียงเบา พร้อมชันเข่าขึ้นมากอดเอาไว้ ก่อนจะซบใบหน้าลงไป "แล้วแบบนี้เมื่อใดแกร๊บข้าจักมาถึง"

"เหงาหรืออย่างไรกัน"

"เอาให้ตาย"

"เช้านี้หนาวเสียจริงเลยนะ"

"..."

บิดขี้เกียจ

"ข้าแค่มิได้โผล่หน้าออกมานานวัน ไยพวกเจ้าจึงต้องทำหน้ากันราวกับเห็นผี"

ข้านั้นคือราชินี ราชินีนั้นคือข้า ทุกสิ่งบนโลกนี้นั้นเป็นของข้า เป็นของข้าแค่เพียงผู้เดียว

ยามค่ำคืนเฉกเช่นนี้ ข้าหาได้มีสิ่งใดทำเลยเล่า อีกทั้งยังคงหาได้มีผู้ใดเคียงกาย