یک عده از مدیران سیلیکون ولی ۲۰-۳۰ سال پیش (مثلا بین ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۰) مسیری را طی کردند، بعدها کتاب نوشتند یا توصیه‌هایی می‌کنند که تو شرایط فعی به لحاظ رقابت و رشد تکنولوژی به هیچ دردی نمی‌خوره، بعد یک سری دیگه طوطی‌وار اون حرفا را برای رمز موفقیت تکرار می‌کنند!

دیدی بعضی روزا روزت نیست!؟ من این قرن قرنم نبود.

اون داستانه یادتونه که یه حاکمی تصمیم می‌گیره چوب بکنه توی ماتحت مردم، بعد مردم اعتراض کردند که آقا این چه وضعیه آخه! این چه رسوایی‌ایه! چرا تعداد «اپراتورهای چوب فرو کن» این‌قدر کمه؟ هر روز داره کلی وقتمون توی صف گرفته میشه. صحبت‌های خوش‌بینانه در مورد مصوبه جدید هم شبیه همینه

آدم‌ها عوض شده‌اند، دیگر خبری از آن صمیمیت‌های ساده و بی‌ریا نیست. روابط شده‌اند شبیه یک بازی؛ پر از نقاب و بی‌توجهی. کنارشان هستی، اما احساس تنهایی می‌کنی. کاش یادمان نرود که آدم‌ها ماندنی نیستند، مگر وقتی که قدرشان را بدانیم.

فضای توییتر یه توهم روشنفکری افراطی رو به افراد داره غالب می‌کنه. میای بگی تشنمه، یکی منشن میده می‌دونی چند نفر تو آفریقا آب ندارن؟ کلا دیگه کار نداری طرف چی می‌گه، صرفا یه ارزیابی می‌کنی ببینی به کجای جمله می‌تونی گیر بدی.

دوست عزیز هندیمون خیلی جدی زیر صدای ویدیوی آموزشی موزیک جنگ ستارگان رو گذاشته

یه جوری آدما رو ول کن اگه مال تو باشن برمیگردن رو جدی گرفتم که هیچکی نمونده.

آدم وقتی فهمیده می‌شه دنیا جای قشنگ‌تری می‌شه و وقتی فهمیده نشی و بخوای مدام خودتو توضیح بدی، انرژیت میفته.

امروز خارج از روتین و عادت های روزانه چیکار کردی ؟ --- اونا مهم اند

انسان عادی معمولاً تا ۱۶-۱۷ سالگی نمی‌فهمه توی زندگی چه خبره و تو این سنینه که به یک خودآگاهی و هوشیاری نسبی می‌رسه. برای همین من سن رو همیشه از ۱۵ سالگی شروع می‌کنم. به طور مثال اگه شما ۲۲ سالته و حس می‌کنی توی زندگیت گیج شدی و ریدی، اشکال نداره، تازه ۷ سالت شده و هنوز کوچولویی.

به طور کلی درد انسان رو صیقل میده و می‌سازه. یه سری دردا هستن که هرچقدر هم آدم دورت باشه باز فقط برای خودتن، نمی‌تونی به کسی بگیشون. هرچی تعداد این نوع درد‌ها بیشتر بشه تنهایی رو بیشتر حس می‌کنی و قوی‌تر ساخته میشی که من ریدم تو این مدل ساخت و ساز.

خدانكنه کسی احساساتی باشه...

من از ۱۴ سالگی که کار کردن رو شروع کردم دارم نون و تره می‌خورم، الان ۳۵ سالمه، از کی نون و کره خوردن شروع می‌شه؟

شیشه در آورده‌ای تا شکنی سنگ ما سپاس برای حمایت همیشگی شما عزیزان و همراهی صمیمانه وکلای محترم آقای مصطفی نیلی و خانم زهرا مینویی گرامی؛ همینطور رفیق شفیق، آقای کوشان حداد. آنکه حاضر نیست برای آزادی بهایی بپردازد، لایق آزادی نیست. با آرزوی رهایی… #مهسا_امینی

بعد از آسیب دیدن از جانب کسی دیگر، مسئولیت برداشتن تکه‌های خردشده‌مان بر عهده‌ی خود ماست. خیلی ناعادلانه است، اما اگر این کار را نکنیم، تنها کسی که رنج می‌کشد خود ما هستیم. از کتاب گم‌گشتی Sara Kuburic

در من هوای تو بود که آن هم تمام شد.

تو می‌تونستی اونی باشی که این بیماری رو درک کرد.