ben birlikte savaşır her şeyin üstesinden geliriz sanmıştım. savaştığın benmişim bunun üstesinden gelemedim.

ben sevdasından cayanla düşman bile olmam.

yeniden olmaz bazı şeyler. düşünme. sen o köprüden geçerken köprüyü yaktın

tüm vefasızlığına rağmen benden tek bir kötülük görmemek mahvedecek seni.

sevmişim sevilmişim fark etmez. ben yolun yarısında terk edilmişim bundan daha önemlisi olmayacak.

“şehirlere sığamadım.” yazıyordu bir kitapta. lan dedim koskocaman şehir nasıl sığılmaz. sığamadım..

biz artık barışamayız, kavuşamayız. umarım bir daha karşılaşmayız da.

kalbimde kalbine yok bile kinim bence artık sen de herkes gibisin.

kırk yerde yaram var. el sanar ki sağ gezerim..

kaybetmekten korktuğum biri vardı. onu benden alacak kadar sağlam değildiniz ama biz birbirimize sahip çıkmayı başaramadık.

sen ne zor savaşsın böyle. kazanmaya gücümün yetmediği, kaybetmeye de gönlümün el vermediği.

seninle cebelleşeceğim diye neşemi, yaşantımı, kendimi, ruhumu kaybettim..

ilişkileri zaten geçtik de benim arkadaşlık bağlarına olan inancım da gitti ya hepsi yüzeysel geliyo

senin yıkık dökük yollarını bile başkalarının çiçek bahçesine değişmedim ama sen bana çok ayıp ettin.

kızlar ayaklarımızın üzerinde yeterince durduysak ben artık çömelebilir miyim çok yoruldum

yarı yolda bırakan insanların yolunu bulamayışlarını izlemek istiyorum.

nasipse dağı taşı aşar yine de bulur seni