Sevda bazen, ömür boyu kıyı aramaktır.

Ayrılık bazen mesafe değil, aynı dalganın iki ayrı kıyıya vurmasıdır.

Kalp bazen liman değildir; Kıyıda bir sürgündür.

Bazı ayrılıklar mavi olur; çünkü derinlikleri denizden ödünç alırlar.

Aşk bazen kavuşmak değil, aynı denize bakarak uzaklaşmaktır.

Aşk bazen birine varmak değil, bir kıyıya doğru ömür boyu yürümektir.

Bazı ayrılıklar mavi olur; insanı deniz kadar susturur.

Kalbim sana liman olacaktı, deniz araya girmeseydi.

Ayrılık bazen bir gidiş değil, içimizde büyüyen bir denizdir.

Korku geçicidir. Sabır kalıcıdır. Zulüm gürültülüdür. Direniş sessiz büyür. Ve tarih en çok diş bileyenleri hatırlar.

Sonra bir sabah geldi. Şehir yürüdü. Sokaklar çoğaldı. Bir yumruk yükseldi. Ve korku yeryüzünden çekildi.

Direndik! Direniyoruz! Direneceğiz! Toprak bizim! Sokak bizim! Ekmek bizim! Ve bütün şehir aynı sözle bağırır: zafer! zafer ! zafer !

Bir lale duvarın çatlağında. Bir çocuk güneşi paylaşır. Bir şehir uyanmaya hazırlanır.

Ey ülkem! Sen ki ebru gibi kabaran kaderin kâğıdısın. Bir gün bir yumruk arınmak için göğe tuğra çekecek. Ve tarih, coşkuyla yeni bir sayfa açacak.

Ülke uykusunda Canlar kırıldı. sokaklar karanlık bir çerçeve içinde. bir çocuğun kalbinde güneş vardı. ve sabah bir slogan gibi doğdu.

Ben bu yurdun sabrını gördüm. Bir çini ustası gibi acıyla işlenmişti yüzü. Bir hattat gibi harf harf yazıyordu kaderini. Ve bir gün Umut barikatları devirdi. Yıkıldı tüm dikili taşlar.