به عنوان ادمی که تو هتل جنگزده‌ها دارم زندگی می‌کنم عارضم خدمتتون که... مردم ترسیده بودن، بعضی امیدوار و بعضی ناامید رودن این دو روز که اتش بس بوده بسیار خندانتر هستند و کافی شاپ هم شلوغتره. پ‌ن: مشاهدات من در حد ساکنان هتلیه که حدود ۲۰۰ اتاق داده.

اگه خودتون پزشک مهاجرت کرده هستید یا کسیو میشناسید که با پزشکی مهاجرت کرده ممنون میشم تگش کنید (اگه هیچکدوم ریتوییت حداقل توروخدا)

آتش‌بس vs چینی نازک تنهایی سهراب

چقدر خوبه که جنگ نیست. باورم نمیشه چه شبی رو گذروندیم پریشب.

وضعیت کارگر تو شغل نجاری خیلی وخیمه ما حتی تو این موقعیت هم کارگر گیرمون نیومد و از دو ماه قبل از نوروز تا حالا بدون کارگر هستیم. چندتایی اومدن کابینت ساز بودن و یا ام دی اف کار، کارگر نجار چوب انگار وجود نداره حتی کارگر ساده هم دیگه نمياد نجاری 😢

هر دور با برادر کوچکترم تو ایران حرف می‌زنم بعدش حداقل نیم ساعت کامل گریه می‌کنم. مال الان هم نیست. حداقل یک ساله همینه…

یه عده‌تون برای مخالفت با جنگ یه تصویر جمهوری اسلامی صورتی ساختید. دفاع ایجابی اصلاً ضرورتی نداشت. موضع سلبی (نه به جنگ) کافی بود. حالا کی می‌خواد جلودار این صورتی پیروز بشه. ج‌ا بعد از پیروزی خیلی تهاجمیه معمولاً. طرح نور رو مثلاً بعد عملیات وعده صادق یک راه انداختن.

شاهد بازگشت ژانر نصیحه‌الملوک به توییتر فارسی هستیم. حالا اینترنت رو وصل کن. حالا فلان کن. میای با هم دوست باشیم ج‌ا؟ نه نمیخواد. راز و نیاز با ج‌‌ا کی میخواد تموم بشه.

یه چیزهایی که قبلا اگر می‌گفتیم به نظر توهم توطئه می‌آمد و واسه همین بلند بلند نمی‌گفتیم، الان دیگه بدیهی شده و همه ازش حرف می‌زنن. حس آسودگی دارم بابتش.

داداشم می‌گه گیریم پرواز بود. تو به چه جرئتی می‌خوای بیای ایران با پیج پابلیک؟ مگه خری؟ 😭😭

خواهرم یه سری عکس فرستاده از بچه‌ها نوشته «روز آتش‌بس رفتیم پارک». همینجور به غریب بودن ترکیب «روز آتش‌بس» فکر کردم. نه واقعی بودن جنگو باور کردم نه آتش‌بسو چون هزاران کیلومتر فاصله بوده بین من و بمب و موشک‌ها.

چه روزهایی، چه روزهایی که نگذروندیم. یا بهتر بگم چه روزهایی که از ما نگذشت.

این آخر هفته رو گذاشتم برای برگزاری جلسه‌ی retrospective با خودم. نوشتن چیزهایی که این چند ماه یاد گرفتم، اشتباهاتی که مرتکب شدم، خطاهایی که تو ذهنم اصلاح شد، و پاره‌ای تأملات دیگر و در نهایت آپدیت سیستم فکری.

یه دختره بود که تو تمام تظاهراتای فلسطین بود و تمام حضور سوشال مدیاش درمورد فلسطین بود. یه بار بهش گفتم فلان شخص پروفلسطین که باهاش عکس گرفتی فلان مزخرفو درمورد ایران گفته. گفت ایران اولویت من نیست. الان همون هم داره فحش میده به بقیه می‌گه وطن‌فروش. برگ‌های منم همینجور می‌ریزه.

در خارج ما چه می‌گذرد:

رضا پهلوی بدون ذره‌ای خجالت و با وقاحت تمام به خبرنگار فرانسوی میگوید: "ما هرگز خواهان (یا دنبال chercher) دخالت نظامی در کشورمان نبودیم."

قبلا نوشتم. ۴ژانویه پول فرستاد که براش اکانت کورسرا بگیرم. ۸ ژانویه کشتنش. پول وام بود. اینترنت قطع بود حتی نشد براش کنسلش کنم. هربار به این فکر می‌کنم که حتی وقت نشد یه دوره رو رجیستر کنه قلبم درد می‌گیره. چقدر امید به زندگی، تلاش برای یه زندگی بهتر. همه‌ش رفت زیر خاک #علی_بهروز

شش ماه پیش اگر بهمون می‌گفتن آخوند و آمریکا به واسطه‌گری پاکستان تو اسلام‌آباد با هم مذاکره خواهند کرد، می‌گفتیم برووووو بابا. پاکستان واقعا پلات‌توییست این سیزن بود.

اون توییت نتانیاهو قشنگ در نقش اون قرص‌هایی که تابستونا می‌ذاشتیم برای جمع کردن پشه‌ها عمل کرد. هرچی آشغال بود تو توییتر جمع کرد لیست بلاک داد دستم.

یکی به یکی دیگه فحش داده بود «سیمکارت سفید وقیح». اونم گفته بود نمی‌بینی لوکیشن منو؟! سیم‌کارت سفید کجا بوده؟ بعد اون یکی باز فحش داده بود بدبخت مگه من بی‌کارم وقتمو برای چک کردن لوکیشن تو هدر بدم؟:)))) یعنی همینطوری از سیمکارت سفید مستقل از لوکیشن به عنوان فحش استفاده می‌کنن.