“สิ่งที่เรียกว่า สกิล ของข้าก็มีประโยชน์พอตัว ถึงอาจจะไม่เทียบชั้นกับเมอร์ลิน …แต่ต้องมีประโยชน์แน่ๆค่ะ! โปรดกดหาข้าด้วยนะคะ”

“อะ เมอร์ลิน! ขนาดอยู่ที่นี่ก็ไม่เห็นเปลี่ยนไปเลยนะคะเนี่ย .... อื้ม ไม่เปลี่ยนตรงไหนเลยนี่นา? อะแฮ่ม.. ยินดีต้อนรับนะคะ เมอร์ลิน”

“มาสเตอร์ ได้เวลาพักผ่อนแล้ว โปรดอย่าลืมพักผ่อนให้พอเพียงนะคะ ถ้ากลัวฝันร้ายก็อย่าลืมว่าข้าอยู่ข้างท่านเสมอค่ะ” “ตัวข้าน่ะเป็นเช่นเพื่อนของท่านค่ะ.. ถึงจำไม่ได้ แต่อยู่กับท่านแล้วสบายใจ— ต้องเรียกว่าเพื่อนแน่ๆค่ะ ใช่ไหมคะ? คือว่า ที่จริงแล้วข้าไม่เคยมีเพื่อนมาก่อนน่ะค่ะ อะฮะๆๆ”

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ! เป็นเช้าที่ดีสดใส น่าลุกขึ้นไปออกกำลังกายยามเช้าเอามากๆเลยล่ะค่ะ อะ อาหารก็สำคัญนะคะ ข้าวเช้าน่ะเป็นมื้อสำคัญของวัน อย่าลืมกันเชียวนะคะ”

“พูดถึงมื้อเช้าก็ต้องเนื้อค่ะ! เอ๋ …เป็นคนบริเตนแท้ๆต้องเป็นขนมปังกับไส้กรอกแล้วก็ไข่ดาว……หรอคะ? แต่ว่า เนื้อเยอะๆน่ะอิ่มท้องนานกว่านี่คะ!”

“แต่แบบนั้นเวลาฝึกจะไม่หน้ามืดเอาหรอคะ?”

“วันนี้ข้าก็ยังอยู่นะคะ อย่าลืมกดหาข้ากันด้วยนะคะ มาสเตอร์🌸”

“เอ๋ ไม่หรอคะ? งั้นหรอคะ ที่นี่น่ะไม่ต้องเคลื่อนไหวร่างกายมากๆตลอดเวลาหรอกหรอคะ?” เด็กสาวแสดงสีหน้าแปลกใจพอควร ที่ที่เธอจากมาไม่ใช่แบบนี้

“ดวงดาวได้ปรากฏขึ้นมาแล้วนะคะ! หรือก็คือ มืดแล้วนั่นเองค่ะ เอ้ะ? ไม่มีอะไรเป็นพิเศษหรอกค่ะ แค่คิดว่าดวงดาวเนี่ย สวยจังเลยน้า น่ะค่ะ..”

“ตัวข้าอีกคนหนึ่ง! เอะเฮะเฮะ สวัสดีตอนค่ำค่ะ!”

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ …? เช้าเกินไปหรอคะ? ไม่หรอกค่ะ ๆ ข้าน่ะเป็นอัศวิน ตื่นเช้าน่ะเป็นสิ่งที่พึงทำค่า~ เอะ แต่ที่ไม่ใช้ดาบน่ะเพราะกลัวทำลื่นหลุดมือน่ะค่ะ! ก็ถ้าเผลอทำดาบแสนสำคัญตกลงไปในทะเลสาบดัง ต๋อม! คงแย่แน่ๆ ดังนั้นใช้ศาสตร์เวทดีกว่าค่ะ” “วันนี้ก็มาพยายามไปด้วยกันเถอะนะคะ”

“บ่ายแล้วล่ะค่ะ เอ~ เหมือนว่าในยุคต่อๆมาของบริเตน ไม่สิ อังกฤษ ช่วงนี้เป็นเวลาน้ำชาใช่หรือไม่คะ? แบบนั้นล่ะก็ ช็อกโกแล็ต!! อยากทานช็อกโกแล็ตขึ้นมาเลยค่ะ”

Märchen Meines Lebens เรื่องราวแด่ตัวเธอเพียงผู้เดียว ตัวเธอผู้ถูกเลือกจากโชคชะตา ตัวเธอผู้ต่อสู้กับโชคชะตา ตัวเธอผู้ดิ้นรนบนโชคชะตา วีรบุรุษแสนธรรมดา ฟูจิมารุ ริทสึกะ

“อุหวา~ มีคนมาใหม่ด้วยล่ะค่ะ เอ้ะ เด็กผู้ชาย? เอ๋ แต่เมื่อกี้เหมือนได้ยินเสียงบุรุษมากกว่ายังไงอย่างนั้นเลยค่ะ”

“ค่า อรุณสวัสดิ์ค่ะ! เฮะเฮะ~ วันนี้ก็มาพยายามไปด้วยกันเถอะค่ะ ค่ะ! เริ่มจากมื้อเช้าแสนอิ่มอร่อยกันเถอะค่ะ”

“วันนี้ไปโรงเรียนเป็นวันสุดท้ายขิงสัปดาห์ กินเเล้วตั้งใจเรียนล่ะ” วางอาหารเช้าให้

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ~”

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ เป็นเช้าที่น่าออกไปเดินเล่นจังเลยนะคะ เอะเฮะ~”

“ชีวิตที่งดงาม แผ่นดินแห่งความหวังกำลังมองหาเมล็ดพันธุ์แห่งแสงสว่าง.. จากนี้และตลอดไปคือการเดินทางสู่วันพรุ่งแสนสดใส อ้ะ มาสเตอร์คะ อรุณสวัสดิ์ค่ะ! เอ๋ ไม่ได้เจอกันนาน..หรอคะ? เฮะๆ ขอโทษด้วยค่ะ แต่ว่า ไม่เป็นไรหรอก เพราะในที่สุดเราก็ได้เจอกันแล้วนี่คะ!”

“เหมือนจะได้ยินคนบอกว่าหิวเลยนะคะ... อ๋อย~ ข้าก็หิว.. หิวค่ะ” เธอวางครึ่งซีกของขนมปังไว้บนจาน ส่วนอีกครึ่งที่แหว่งเว้ากำลังอยู่ในมือของเธอผู้สดใส “ถึงท่านที่กำลังหิวเช่นเดียวกับข้า หากว่าได้ยินล่ะก็.. มาแบ่งไปท่านด้วยกันเถอะนะคะ!” ถึงจะมองไม่เห็นอีกฝ่าย แต่ก็อยากแบ่งให้ทานนะ!