“เซอร์แวนท์ อเวนเจอร์ ได้ตอบรับคำอัญเชิญของคุณแล้วค่ะ โจน ออฟ อาร์ค [อัลเตอร์]. . . ไม่ใช่คนเดียวกับสตรีศักดิ์สิทธิ์คนนั้นหรอกนะคะ!” สตรีศักดิ์สิทธิ์อะไรกัน? ที่อยู่ตรงนี้ คือความแค้นชิงชังที่ผู้คนคาดหวังให้เป็นต่างหาก “อา. . .ถ้าเข้ามาใกล้ฉันมากๆ โดนจับเผาขึ้นมาไม่รู้ด้วยนะคะ”

“. . รู้อยู่แล้วค่ะ! เป็นธรรมเนียมใช่ไหมล่ะคะ งั้นก็ต้องทำไปตามที่จำเป็น ไม่ได้อยากรู้จักมักจี่กับพวกคุณนักหรอกนะคะ! ช่วยจำใส่กะโหลกให้ถูกต้องด้วย!” #จะพูดคุยกับคนที่มาเมนชั่นทวิต “ฮึ..! ถ้าไม่มาทักทายฉันคนนี้ก่อน ก็ไม่ไปคุยด้วยหรอกนะคะ!”

“โวยวายอะไรกันคะ? ไม่ได้โวยวายสักหน่อย .​ .ไม่เลยสักนิดค่ะ แค่ทำตามธรรมเนียมของที่นี่ ทำไมถึงมาหาว่าฉันโวยวายกันล่ะคะ?!”

“อี๋. . เหมือนจะเห็นสตรีศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้ความแถวนี้นะคะ? ไม่เอาด้วยหรอกค่ะ แม้แต่หน้าก็ไม่อยากเห็นเลยสักนิด!” พูดแล้วก็รีบเดินเข้าห้อง

ปักป้าย ‘ไม่ญาติดีกับพวกนักบุญ’ แล้วเดินกลับห้อง “ร้อนแบบนี้ ออกมาตอนกลางคืนค่ะ!”

😈🔥

“ค่า ค่า เงียบสงบแบบนี้แหละค่ะ เวลาของผู้ทวงแค้นแบบฉัน!” ร่างบางจรดฝ่าเท้าถีบบานประตู เดินออกมาอย่างเฉิดฉายสง่างามกับธงมกรทมิฬ กรีดรอยยิ้มสุขสันต์บนใบหน้าแล้วสาวเท้าอย่างมั่นใจไปบนทางเดินที่ไม่ค่อยมีใคร

“เหอะ! อยากมีชีวิตที่สวยงามน่ะมันเป็นแค่ความฝันของคนโง่ค่ะ! มีชีวิตที่เป็นอิสระและกำหนดเองได้น่ะสนุกกว่าเป็นไหน” นั่งเปิดทีวีแล้วเคี้ยวมันฝรั่งทอดกรุบๆ