“อ๋า.. ฝนตก.. ไม่ได้เอาร่มมาด้วยสิ กลับยังไงล่ะ💦” ยืนรอฝนหยุดอยู่หน้าซุปเปอร์ฯ “ตกแรงด้วยสิ.. ไรเดอร์ก็ไม่อยู่ คงต้องรอให้ฝนหยุดแล้วล่ะ”

“อ่ะ— เอ๊ะ?!💦 ขอบคุณนะคะ.. แต่ว่า..อีกเดี๋ยวฝนก็คงหยุดแล้วล่ะค่ะ..” หันมองด้วยความเลิ่กลั่กที่จู่ๆอีกฝ่ายโผล่มา

“คึกคักแต่วันเลยนะคะ.. น่าสนุกนี่นา..”

“ฉุด.. เหรอคะ💦”

เพราะว่าชีวิตของมนุษย์นั้นขับเคลื่อนด้วยความหวัง เพราะแบบนั้นแล้ว เมื่อความหวังนั้นพังทลายลงไป ก็ไม่ต่างอะไรกับถูกฆ่าให้ตายทั้งเป็นล่ะนะ แล้วยิ่งเป็นการมอบความหวังให้เอง จากนั้นก็ทำลายมันเสียต่อหน้าแบบนั้นน่ะ จะแทงหรือจะยิงก็ได้ ...ฆ่าให้ตายเสียตรงนั้นยังจะทรมานน้อยกว่าเลยนะ

“ฉันน่ะชอบคนๆหนึ่ง.. แต่ว่า.. ฉันคงทำได้เพียงเฝ้ามองเขามีความสุขค่ะ..” “อ่ะ— เอ๊ะ?!.. ก็.. หมายถึง.. เซนไปไงล่ะคะ”

“เอ๊ะ?! ท.. ทำไมถึงกลับมารีทวิตซ้ำล่ะคะแกรนด์ไรเดอร์ซัง💦”

“ไรเดอร์ล่ะ ยินดีต้อนรับนะ🌸”

“ส่วนใหญ่ที่นี่มีแต่เซอร์แวนท์นี่นา.. ไม่แปลกหรอกค่ะที่มนุษย์อย่างฉันจะ.. เอ่อ.. ช.. ช่างมันเถอะค่ะ” “วันนี้ทำอะไรทานดีนะ..”

“ฮ่ะๆ.. มาสเตอร์อะไรกัน..💦 เรียกฉันซากุระก็ได้นะ” “ฉัน.. ไม่ใช่จอมเวทสักหน่อย”

“ม่า— ไรเดอร์ไม่ต้องพยายามในส่วนของทางฉันหรอกนะจ๊ะ.. ฉันดูแลตัวเองได้.. ที่ผ่านมาก็ดูแลตัวเองมาตลอดนี่นา..” “ไม่ต้องห่วงฉันหรอกนะจ๊ะ..”

“เอโตะ.. จะดีเหรอจ๊ะไรเดอร์ เธอเพิ่งมาแท้ๆเลยนะ.. อีกอย่างฉันไม่อยากรบกวนเธอเท่าไหร่” “เธอไปซื้อของให้ฉันอีกคนเถอะนะ ของฉันเดี๋ยวฉันไปเองดีกว่า”

“วันนี้ทำแฮมเบิร์กดีกว่า.. ไหนดูซิในตู้เย็นมีอะไรบ้าง..” “อืม.. โย้ช! ไปซุปเปอร์ฯซื้อแค่เนื้อกับไข่ก็พอ.. ส่วนพรุ่งนี่เช้า.. เป็นมื้อเข้าแบบอังกฤษแล้วกัน เผื่อของเซเบอร์ด้วย อื้อ!🌸✨”

“ยินดีต้อนรับนะคะเซนไป🌸✨”

“เปิดเลยค่ะเน่ซัง✨🌸”

“ฮ่ะๆ อะไรกันคะเซนไป หวงชื่อด้วยเหรอคะ?”

“ม่า.. อย่างน้อยก็มีเจ้านกฟ้านี่แหละนะ ที่จำวันเกิดฉันได้”

“น.. น่ากลัว..💦”