Günümüz insanının genel mutsuzluğunun temelinde, kendi hayatını bir türlü kabullenememesi; sanki çok daha başka bir hayatı hak ediyormuş da geçici bir süreliğine bu noktada takılı kalmış gibi hissetmesi yatıyor. Bu "eğreti durma" haliyle birlikte kişi; seçtiği insanı da, maddi

Son 6 aydır öğrendiğim bir şey var. Bu dünyada kontrol edebileceğim neredeyse hiçbir şey yokmuş. Mesela insan ilişkilerinde Allah için ne kadar doğru durursanız durun, dışarıdan görülenler ve konuşulanlar arasında sizin niyetiniz, iradeniz ve gayretiniz arasında doğu ve batı gibi

Modern dünyanın bize aşıladığı “daha çok diren, daha güçlü ol, eksiksen suç sende” anlayışını sorgulama zamanı geldi. Bütün meseleyi bireyin üzerine yıkan ve toplumsal etkenleri gözden kaçıran her görüş eksiktir. İnsanlar zorluklar karşısında yalnız kaldıklarında daha kırılgan,

Daha gerçek tespit duymadım. Üzerine tek kelime eklemeye gerek yok. Tüm ilişki biçimleri için genel geçer.

“Hiç kibar birine rastlamadım ki, onu acı, ıstırap ve hassas bir ruh hâliyle yoğrulmuş görmeyeyim. Hep içime, bu güzelliğin perde arkasına bakma merakı düşerdi… Sonra fark ettim ki, çoğunun ruhunu terbiye eden şey acının kendisiymiş.” ||Ali et-Tantavi||

Yaş aldıkça anlıyorsun ki gerçek mutluluk; sakin sabahlar, temiz bir ortam, erken uyunan geceler, güvenli bir yuva ve enerjini tüketmeyen insanlardan ibaret…

O alçaklar gibi alçak olamadığım için affet beni(!)

Hayatın asıl kıymeti, kişinin kendi dar varoluşunu aşarak, dünyaya ya da başkalarının hayatına ışık düşürebilmesinde, anlamlı bir iz bırakabilmesinde yatar. Bu iz, büyük ve gösterişli olmak zorunda değil; bir deha veya şöhret olmak zorunda değiliz. Bazen bir insanın hayatına

Kemal Sayar "Varoluşun değeri; hayatın bizden taşıp etrafa yayılmasıdır" der Pascal.

ÖZÜR DİLİYORUM Üç çocuğum var. Eşimle ben doktoruz. İkimiz de çalışıyoruz; didiniyoruz, eksiliyoruz, destek arıyoruz ve ancak öyle çocuklarımızı özel okulda okutabiliyoruz. Bunu bir ayrıcalık gibi taşıdığımı sanmayın. Tam tersine, bu memlekette eğitimde fırsat eşitliğinin nasıl

herhangi bir dershanede, okulda 12-18 yaş grubu gençlerin doğaçlama muhabbetine şahit olun, küçük dilinizi yutarsınız. akla hayale gelmeyen küfürler, hakaretler, argo, şiddet dili. gençlik inanılmaz boşlukta, amaçsız ve ilkesiz. gençlik sos veriyor, çığlık atıyor, imdat diyor.

Eğer kuşlar ötüyorsa sabah olmak üzeredir.

"Bir baba oğluna dedi ki: İçini dökmek, bir nevi Soyunmaktır. Zayıflığını ancak seni örtmeye (korumaya) gerçekten özen gösterecek olana aç.”

Okuduğum kitapta “Bir insanın kendinden hoşnut ve kendiyle barışık olması Rabbinden razı olduğunun bir emaresidir” diyor. “Kişinin kendisine özen göstermesi de Efendimiz (sav) ifadesiyle Allah’ın verdiği nimete değer vermektir.”

Öyle çok kötülük gördük ki birinin bize alenen kötülük yapmaması bize hiç kötülük yapmadığı anlamına geldi, peki iyi görünümlü kötüler?

Zamanla anlayacaksın ki hayatında karşılaşacağın en büyük sınav: "devam edebilmektir."