“อย่าทำตัวเหมือนคนไม่มีทางเลือก” คำนี้ดึงสติสุดๆ

ความสับสนแม่งกัดกินหัวใจยิ่งกว่าความเศร้าอีกนะ ใจนึงก็อยากปล่อยให้มันจบไปสักที แต่อีกใจก็โคตรรักเธอชิบหายเลย

เธอเสียใจบ้างป่าววะ หรือมีแค่กูที่มันฟูมฟายไปเองคนเดียว เหมือนเธอไม่สนเลยซักนิดว่าเราจะรู้สึกยังไงบ้าง

รักจากกูมันห่วยอะ เขาไม่อยากได้หรอก

เลิกคาดหวังว่าจะถูกค้นพบ และถูกรักอย่างดีนานแล้ว

เหมือนจะดีขึ้น แต่ลึกๆยังคงเจ็บปวดเหมือนเดิม

มันใกล้ได้เป็นแฟนกันแล้วแท้ๆ พอวันนึงจบกันมามันก็เหมือนกับหาคำตอบไม่ได้สักทีว่าทำไมวะ ทำไมถึงไม่ได้คบ ทำไมความสัมพันธ์ที่ดีขนาดนี้ถึงต้องจบลง จนบางทีก็ลืมไปว่าบางอย่างไม่ต้องไปหาคำตอบหรอก เพราะการที่มันจบลงนั่นแหละคือคำตอบที่ชัดที่สุดแล้ว

แต่ที่ผ่านมา กูเลือกเขาก่อนใครๆ เสมอเลย

ในเมื่อเขาไม่รักเรา เเล้วเราจะเป็นอีกคนที่ไม่รักตัวเองอีกหรอ

พยายามเข้าใจเขาจนไม่อยากเข้าใจอะไรแล้วมันเหนื่อย

คำบางคำใช้เวลาพูดไม่กี่วินาทีแต่คนฟังอาจจะเสียใจไปทั้งชีวิต

ลองอยู่แบบไม่มี มันอาจจะดีกว่าแบบที่มีอยู่

อย่าโหยหาความรักจากคนคนเดียวทั้งๆที่คนรอบข้างตั้งใจรักเเละถนอมความรู้สึกเรามาอย่างดีโดยที่เราไม่ต้องร้องขอ

เสียใจจากเขาแล้วยังต้องพยายามเข้าใจเขาอีกหรอวะ

เริ่มรู้ว่าเธอไม่ได้รักเเล้วก็ตอนที่ร้องไห้ต่อหน้าเธอเเล้วเธอมองนิ่งๆ

ความรักของนี่มีค่าเเค่นี้หรอ

เคยตั้งใจจะทำอะไรด้วยตัวเองอยู่แล้ว แต่พอมีคนมาสั่งหรือมาเซ้าซี้มาเตือนบ่อยๆกุเลยไม่ทำละกวนตีน