“เจ้ากล่องนี่” เขามองกล่องที่ก่อนหน้านี้เซนทิเนลถือไปมาขึ้นมาเปิดดูแล้วต้องผงะ เมื่อพบว่าในนั้นคืออะไร “เมกกะทรอนัส?!” 𝕸𝖊𝖌𝖆𝖙𝖗𝖔𝖓𝖚𝖘 𝕻𝖗𝖎𝖒𝖊

“บรรยากาศช่างดูราวจะมีพายุจริงๆ”

ภายในมือของเขามีแต่จดหมายฉบับที่ไม่สำคัญต่างๆ ก่อนจะโยนทิ้งทีละใบ 「ขยะ...ขยะ นี่ก็ ...ถึงเมกกะทรอนัส ก็ขยะอยู่ดี」 「โอ้~ จากแฟนคลับนี่เองไหนดูสิ」

ยิ้มแหยส่งให้ “ข้าแค่เกร็งเท่านั้น”

“ไม่มีข้าอยู่แล้วเหงาล่ะสิ”

ได้หัวคืนจนได้ ไม่น่าใจอ่อนยอมเซต้าเลย

❝ไม่อยากยอมรับ แต่ใช่ข้าเหงา❞

“แม้จะดื้อจะซนไปบ้าง แต่เซนทิเนลก็ยังคงเชื่อฟังและน่ารักอยู่ดี”

• นั่งหักแผ่นข้อมูล

เลิกคิ้ว ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ “ทำไมวันนี้มาแปลก เจ้าเป็นใคร”

แต่ใช่ ข้าน่ารักที่สุดในไซเบอร์ทรอนอยู่แล้ว

“ทำไมท่านดูอารมณ์เสียขนาดนี้- มีเรื่องอะไรน่าหงุดหงิดเหรอครับ” ยิ้มแหย นิ้วก็แงะแกะมือนั้นไปพลาง ออกสิวะ-

ยกนิ้วเคาะข้างหัวเจ้าตัวสองสามที “สงบเสงี่ยมแปลก ๆ ดูหงิม ๆ.. อ้อ หรือว่าเจ้าทะเลาะกับเมีย ข้าช่วยได้นะ”

ยกมือจับข้อมือข้างที่ยก “ข้าเห็นว่า- ข้าเห็นว่าท่านก็ดูชื่นชอบเทศกาลนั้นดี ข้าก็เลยไม่- ไม่รีบคืนไง”

“อ้อ บ้านแตกจริง ๆ ด้วยสินะ ช่างน่าเห็นใจ”

“ข้าไม่ใช่สปาร์คลิงก์และข้าก็ไม่ได้อยู่ใต้การบังคับบัญชาของท่านด้วย เพราะงั้นท่านไม่มีสิทธิ์มาลงโทษข้า” กอดอกเชิดหน้าใส่ ถึงแม้ว่าตัวจะลอยอยู่ก็ตาม-

“ฮ่า ๆ- ข้าขอผ่านจะดีกว่า”

ปากดี เขายกยิ้มมุมปากขึ้นภายใต้หน้ากาก ❛ข้าไม่สนเรื่องนั้น❜ ก่อนจะหิ้วตัวอีกฝ่ายไปตามทางเดิน ส่วนที่หมาย คงไม่ต้องบอก

𝐒𝐞𝐧𝐭𝐢𝐧𝐞𝐥 𝐏𝐫𝐢𝐦𝐞 “เป็นอย่างที่เจ้าเป็น นั่นแหละดีที่สุดแล้ว” มือหนาวางลงบนไหล่ของอีกฝ่ายอย่างเป็นกันเอง

“เอาพวกมันไปอยู่ชั้นที่ห้าสิบ” เขาว่าเสียงต่ำ ไม่มีเค้าความอ่อนโยนใด ๆ