ฝน ฝนล่ะ ถึงจะเสียงดังไปหน่อย แต่ก็.... * หลับ *

เปิดวรรณกรรม ซึ่งประพันธ์โดยเชื้อไขจากจักรวรรดิรัสเซียอันศักดิ์สิทธิ์, เนื้อหาเรียบง่าย ภาษาก็มิได้ซับซ้อน ทว่าหนักหน่วงด้วยความรู้สึก—แรกเริ่มก็สัมผัสได้ผ่านคำนำหน้าหนังสือ “อีกสักพักค่อยออกไปแล้วกันนะคะ” กล่าวต่อพรายแห่งเนตรมาร ตัดสินใจจักนั่งในโถงรวมสักพัก

เธอส่ายใบหน้าแล้วเผยรอยยิ้มให้ “ มิได้มีอะไรหรอก เราเพียงแค่เหนื่อยจากงานเพียงแค่นั้น ” “ ขอบคุณที่ท่านเป็นห่วงเรา แต่เรานั้นสบายดี ”

❝ บรรยายกาศหลังจากที่ฝนหยุดตกก็ยังคงเย็นถึงตอนนี้สินะ แต่กระนั้นก็คงไม่เย็นเท่าร่างกายของข้าหรอก ❞ ❝ เช่นนั้น มากอดกันดีไหมถึงแบบนั้นร่างกายข้าก็ยังคงอยากรับรู้ถึงความอบอุ่นนะ❞ ก่อนที่นางพรายจะหัวเราะคล้ายกับเป็นเรื่องตลก ❝ ว่าไปนั่นน่ะ ❞

"8ปีแล้วนะวอร์ติเกิร์น เมื่อไหร่เจ้าจะออกไปจากบริเตน"

เบือนสายตา

รัก ? ข้ารักแค่บริเตนค่ะ

บทสนทนาเป็นหัวข้อเกี่ยวกับรักเหรอ อื้ม ❝ (ไม่)รักเมอร์ลินค่ะ ❞

เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่อีกโลก ตอนนี้เธอเพียงแค่นั่งเล่นในสวนอย่างสบายใจ

“ แสงแดดอบอุ่นดี จนเผลอหลับไป... ”

“ คนที่หน้าตาคล้ายองค์ราชา แต่ไม่ใช่...? ”

เห็นก้อนๆอัศวินโต๊ะกลมคนหนึ่งก็รู้สึกเอ็นดู

“ รู้สึกเริ่มหิวแล้ว... ” เธอมองซ้ายขวาหาคนที่จะทำอาหารในมื้อนี้ได้

เธอรับกล่องอาหารมาแล้วทำหน้างงนิดหน่อย “ สิ่งกลมๆนี้ คืออาหารสินะ? มันคือสโคนหรือ? ” ลองใช้มือหยิบ แต่ก็ชักมือออกมาเพราะร้อน

“ จะหลอกหริอเลี้ยง? ” “ อะ... ยังไม่ถึงเวลาหรอกหรือ? ”

“ จะเรียกว่าอยากเล่นก็คงได้... เทศกาลแบบนี้ฟังดูน่าสนุกดี ” “ เราเองก็ไม่ได้ละเล่นอะไรที่น่าสนุกแบบนี้นานแล้ว ”