اینجا می‌نویسم و می‌فرستم که هروقت اینترنت قطره‌چکانی وصل شد شاید به دستتون برسه. ما اینترنت موبایل نداریم. فیبر نوری گاهی در روز کار می‌کنه اون هم بسیار ضعیف و با بعضی‌ وی‌پی‌ان‌‌ها در حد محدود. خسته‌ایم و داغدار اما مسئولیت بیشتری روی دوش‌مونه بعد از این اتفاق. مراقب هم باشیم.

این دو هفته که اینترنت قطع بود، در میان دوستان و مردمان تقریبا هیچ اثری از اختلاف نظر اساسی و طرد و نفی همدیگر ندیدم. به محض اینکه توییتر وصل شد، متوجه شدم اینجا عده‌ای همچنان در حال جنگ با آسیاب بادی هستند...

حال آدم‌های توی ایران هیچ خوب نیست. ترکیب ناامیدی، سرخوردگی شدید، غم، گریه، خشم بی‌حد، نفرت و کینه آدم‌ها رو ناتوان کرده. این‌ها رو بذارید کنار این‌که کار و درآمد خیلی از آدم‌ها تحت تاثیر قرارگرفته و نگرانشن و تورم هم که دیوانه‌وار شده. من نگران یه فروپاشی روانی جمعی‌ام.

با دیدن عدد سوم و چهارم تعجب کردم ولی بعدش سیلی واقعیت در گوشم پیچید و به یادم آمد دنیای بقیه آدم‌های دنیا با ما خیلی فرق داره.

یه چیزی که فهمیدم این بود که تأثیر رانت بر عقاید افراد خیلی زیاد بوده. خیلی‌هاشون هم خودشون رو گول می‌زنن و فکر می‌کنن اگه رانت نداشتن هم همچنان همین نظرات رو داشتن.

انقدر کشتند، انقدر کشتند، که به ندرت یه عکس رو بیشتر از یک بار میبینیم. حتی وقت نداریم قصه‌هاشونو بخونیم. اسم‌هاشون یادمون نمیمونه. سروی بعد از سرو دیگر افتاده. جانی پس از جان دیگر ستانده شده. «آنقدر عزا بر سرمان ریخته‌اند که فرصت زاری نداریم.»

داستان کوتاه ترسناک:

راجر واترز یه ویدیو داده و کلی از مردم ایران معذرت‌خواهی کرده.

حتی درخت‌ها رو هم خشک می‌کردند.

Hamidreza Keshavarz عمو نیما از اون بدتر، باورشون شده که اگر رانت هم نبود، عرضه دستیابی به همین موقعیت را داشتند

من یه چیزی بگم از تجربه خودم در مورد بچه‌های اینا. اینا داخل ایران هم مدرسه‌ای که بچه من و شما میره نمیرن، از همون اول جداسازی انجام میشه. من دو سال از دبیرستان رو مدرسه روشنگر رفتم. توضیح اینکه این مدرسه برای بچه‌های سران نظام هست، از مهد کودک شروع میشه تا سال آخر دبیرستان.

شما هر وقت دیدی با علی ضیا و نوید محمدزاده درمورد یک چیز مشترک استوری گذاشتی بدون اشتباه اومدی مسیرو.

درباره بحث‌های این روزهای توییتر: یه قاعده مهم تو سوشال مدیا هست به اسم ۹۰-۹-۱. میگه ۹۰ درصد کاربران فقط خواننده هستند و گاهی لایک می‌کنند. ۹ درصد فعالیت بیشتری دارند، مثلا لایک می‌کنند و گاهی کامنت می‌ذارند. یک درصد هم کاربران فعال هستند. خلاصه این بحث‌هایی که می‌بینیم عموما بین

کامنت‌های مردم زیر پست‌های این جماعت در اینستاگرام واقعا عالیه. البته قاعدتا اونایی که هم پست می‌ذارن و هم کامنت‌ها رو هم نمی‌بندن!

"بر خلاف انتظار این افراد پر روتر می‌شوند. حتی طلبکار می‌شوند". این صحبت‌های دکتر مکری عزیز را حتما بشنوید. کسی که نمی‌خواهد بفهمد نمی‌فهمد و بر نفهمی خود پافشاری می‌کند.

تو لینکدین دیده بودم که این اپلیکیشن بله، یه رویداد ماهانه داره به اسم «سیلیکون بلی»

حتی این ویدیوهای نوستالژی که از کارتون‌های دهه ۶۰ پخش می‌کنند هم حالم رو بد می‌کنه. نمی‌دونم چطوری اون دوران رو در کودکی دوام آوردیم.

برای مقایسه: حقوق پایه در آلمان ساعتی ۱۴ یوروئه. یعنی ماهی ۲۴۱۰ یورو ناخالص. این میشه حقوق یه نوجوان ۱۸ساله بدون تجربه کار. اون‌وقت اتاق‌فکرهای همین‌ها چپ و راست ویدیو می‌ذاشتن که مردم تو خارج در فقر و بدبختی زندگی می‌کنن و امان از خودتحقیری و اینا.