บุตรแห่งเทียแมตดี๊ด๊า ท่านแม่มา

โลกบรรพกาลอันหม่นหมอง มารดาได้รับรู้ ได้ยินแล้ว เราได้ยินแล้ว “ อา.. ” มันส่งเสียงขานตอบ ‘ ขอบคุณสำหรับการต้อนรับ , บุตรแห่งเรา ’

บุตรแห่งเทียแมตสูดหายใจขึ้นจมูก ครั้นท่านแม่มาเยือนยังที่แห่งนี้ ในที่สุดก็สามารถยืดอกอย่างเต็มภาคภูมิได้

ดวงตาของบรรพกาลแลเห็นบุตร หากการปรากฏตัวของนางทำให้เขายินดีนางก็สุขสมใจแล้ว เราอยู่นี่แล้ว บุตรแห่งเราเอ๋ย

ราตรีกาลมาเยือนอีกคราคงถึงคราวที่มารดาจักต้องลาลับกลับสู่ฝันอันหอมหวาน ร่างใหญ่ของมังกรปฐมกาลกลับสู่ทะเลดำเพื่อที่จะหลับไหล ราตรีสวัสดิ์บุตรเรา

“ ราตรีสวัสดิ์พวกมนุษย์น่ารําคาญ ” บุตรแห่งเทียแมตอ้าปากหาววอด “ ราตรีสวัสดิ์ท่านแม่.. ”

โอบกอดทุกสิ่งด้วยสองแขน ความพยายามที่ไม่เคยจะลดล่ะ เพื่อตัวท่านที่เป็นดั่งมารดาของโลก เพื่อตัวท่านเพียงหนึ่งที่ข้าต้องปกป้องเอาไว้ ความรักของท่านข้านั้นรู้ดี ความรักของท่านข้านั้นสัมผัสมันได้อย่างชัดเจน อย่าได้กังวลไปท่านแม่ของข้า คินกูผู้นี้จะเคียงข้างท่านเอง

ทั้งๆที่นั่งอยู่เงียบๆกลับถูกติดตามซะอย่างงั้น “ อะไรเล่า!? ”

“ อรุณสวัสดิ์ ”

“ พวกมนุษย์ยุคเก่า..มาจากไหนกันไม่ทราบ? ” ทําไมยอดติดตามเพิ่มขึ้น

“ เออ ข้าพิมพ์ผิด..ไม่ต้องทัก ” บุตรแห่งเทียแมตยู่หน้า ไม่แก้ให้ด้วย ปล่อยไว้งั้นแหละ

“ หิว ” กินข้าวตอนดึก..ท่านแม่จะว่าอะไรไหมนะ

“ ไม่เข้าใช่ว่าไม่อยู่ ” “ ท่านแม่ ราตรีสวัสดิ์ ”

“ อรุณสวัสดิ์.. ” พึ่งตื่นอีกด้วย

“ หมดวันพักผ่อนแล้วพวกมนุษย์ยุคเก่า..ถ่อสังขารไปทํางานได้แล้ว ”

“ อรุณสวัสดิ์ ” “ หวังว่าพวกแกจะหายหน้าจากโลกนี้ไวๆ ”

คินกู— มารดาเพรียกหาบุตรชายมารดาอยู่หนใด เจ้าไปหนใดรีบกลับมาเคียงข้างมาตา อา—— มาตาหวนคืน แม่นี้ยังอยู่มิได้หายไหนโลกเก่านี้แม่ไม่อาจเอื้อมถึงโลกของเจ้าทั้งหลาย ทะเลดำไหวสั่นอีกไม่นานก็จวนสงบพร้อมกับมารดาที่หวนสู่นิทราฝันหวานของมังกรปฐพี

ได้ยินเสียงของท่าน แม้จะล่าช้ามากมายก็ตามที แต่ถึงกระนั้นข้าเองก็จะตอบรับมันอย่างยินดี ขออภัยที่ห่างหายและปล่อยท่านไว้เพียงลําพัง ท่านแม่