صبح شنبه دیگه چرا بو می‌دید؟

به نظر من که داره خوب تلاشش رو می‌کنه.

کاش حداقل هوا خنک بود و بارون میومد.

من اصلا لاک و رژ قرمز جیغ رو به طور‌ مدون گذاشتم برای بالای ۶۰ سالگیم. اگر زنده‌مون بذارن.

عاشق یهو پاییز شدن تو اول‌ مهرم. زنده باد تقویم جلالی.

حداقل پشت ماشینت بزن ناقص‌العقل که آدم انتظارشو‌ داشته باشه.

صنعت پوشاک یه طوری نشده؟ اینا چیه تولید می‌کنن. وا.

سوال اصلی اینه که آدم ترسو و بلاتکلیف اصلا توی زمین عشق راه پیدا می‌کنه که در مورد اثرش بپرسیم؟ نمی‌دونم.

فعلا تو زمینه کاری در ۲۷ سالگی به این نتیجه رسیدم که انسان هر چی با سوادتر، باهوش‌تر و فهیم‌تر، صحبت‌هاش ساده‌تر، غیر قلبمه سلمبه‌تر و همه فهم‌تر.

من آدم‌هایی که آهنگ پیشواز می‌ذارن رو جاج می‌کنم متاسفانه.

کارزار درخواست صدور گواهینامه خوردن آدامس و جریمه هر شتری که بلد نیست آدامس بخوره.

اینستاگرامم رو گربه‌های واگذاری، کت‌مپ، و گربه هفته دیزاین تهران فراگرفته. پیشته.

هفته دیزاین در هنرهای زیبا به دلیل استقبال پیش‌بینی نشده متوقف شد. حالا شما اگر فضای دانشگاه رو بلد باشی، ظرفیتش رو بدونی و ایونت رو رفته باشی، متوجه میشی این خبر، در واقع خبر شکست هفته دیزاینه که یک جنبه‌ و نقطه شروعش در همون عبارت «پیش‌بینی نشده» خودش نشون می‌ده.

صحیح.

درود بر کاهو زنده‌باد سالاد خداوند گوسفندان را شکر واقعا نجات‌دهنده کاهوست

پوف!

وصل شدن این چیزی که بهش می‌گن اینترنت، حس آتش‌بس جنگ رو داره برام. خشمی علاوه بر خشمی که داشتم. از جنس متفاوتی که حتی نمی‌تونم توضیحش بدم.

کانالی که تصویر و نام کشته‌شده‌ها ر‌و می‌ذاره امروز ۶۰ نفر رو اضافه کرد و رسید به عدد ۱۶۳۰. اگر هر روز بخواد همین تعداد رو بذاره، تقریبا تا زمستون ۱۴۰۶ باید ادامه بده. ۷۰۰ روز. نزدیک دو سال.

از دیدگاه‌های متفاوتی می‌شه بررسیش کرد. ولی نویسنده این کوت رو با هر دیدگاهی بررسی کنی به یک نتیجه می‌رسی. مهم اینه. احمقِ داغ ندیده.

اسفند۱۴۰۳ این رو نوشتم. شومیز سفید رو پیدا کردم. عاشق هم شدم اتفاقا. روزای آخر همون اسفند باهاش رفتم نمایشگاه پیکاسوی موزه هنرهای معاصر. اسفند ۱۴۰۴ چی شد؟ با همون پسره، وقتی موشک دو تا خونه اونورتر رو زد، ما با دو تا کیف، از بین باروت و شیشه و فریاد فرار کردیم.