วันโลกล่มสลาย

ทั้งที่เห็นการข่มขู่อย่างชัดเจนและปืนที่แทบจะลั่นพลาสม่าอยู่รอมร่อแต่ออพติกส์สีแดงของเขาก็ยังคงเฉยชา เขาจับข้อมือของสตาร์สครีม กดปากกระบอกปืนชิดกับอกของตนเอง “ยิงสิ” ริมฝีปากเหยียดขึ้นอย่างช้า ๆ เจ้าทำไม่ได้หรอก เจ้าเมตตามากกว่าข้า

ข้านี่แหละบรรทัดฐาน

ถ้าว่างก็อย่าลืมอ่านหนังสือพัฒนาตนเองแล้วกัน

ก็รู้ตัวดีนี่

เปลี่ยนกัปตันกี่โมง ตกต่ำสิ้นดี

ㅤ ㅤ นกในกรงทองอยากจะหัดบินเหรอ? เห็นแบบนั้นก็อดรู้สึกสนุกไม่ได้ ลองดูสิ ข้าก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าเจ้าจะไปได้ไกลแค่ไหน จะตกลงมาเพราะปีกหักก่อนหรือเปล่า ฮ่า คิดถึงจริง ๆ ㅤㅤ

แหม อ่านแล้วอกหักเลย, ไพร์ม

รู้สึกว่าโครงหน้าร้อนวูบวาบไปเล็กน้อย นานมากแล้วที่เขาได้ของขวัญ “ขอบคุณ เทอร์มินัส.. เจ้ายังใจดีกับข้าเสมอ”

“แล้วนึกครึ้มอะไรถึงคิดจะทักข้าขึ้นมากันล่ะ ไพร์ม”

“คิดถึง?” ทวนคำด้วยเสียงมีเลศนัย “ไม่ใช่ว่าอยู่กับเมคอื่นจนลืมข้าไปแล้วหรือยังไง?” แดกดันไปงั้น “คิดถึงเจ้าเหมือนกัน”

“มันคงทำเรื่องงามหน้าให้เจ้าไม่น้อย ยังรักกันดีอยู่ได้ ข้าล่ะชื่นชม”

“หึ อย่าให้ข้าพูดเลยจะดีกว่า” ไม่อย่างนั้นคงได้แทงยับทั้งพี่ทั้งน้องอีก “เจ้าไม่ได้แค่คิดถึงข้าเปล่า ๆ หรอก เจออะไรมา?”

【ความวุ่นวาย แบบทุกที】 เขาถอนหายใจออกมา 【จะว่าชินมันก็ชิน แต่มันก็ นั่นแหละ ข้าว่าเจ้ารู้】