จากที่ LDR มา 3 ปี - ไปไหนทำอะไรให้บอกอีกคนเสมอ จะได้ไม่ต้องเป็นห่วง - ถ่ายรูปส่งให้กันบ่อยๆ ดีกว่าแค่ตัวอักษร - ไปไหนมาไหนคนเดียว แต่ปล่อยออร่าแบบคนมีแฟน คนอื่นจะไม่มายุ่ง - ไม่เฟลนด์ลี่กับคนรอบข้างเกินไป - มีเวลาเจอกันที่แน่นอน - มีทริปใหญ่ด้วยกันปีละครั้ง - ใช้ของคู่กัน -

เกลียดเวลาเทใจให้ใครหมดหน้าตักแล้วมาค้นพบว่าสุดท้ายแล้วเขาไม่ใช่อะ กุโง่หรือโง่

ไม่มีคนกลัวฉันสักคน งงงงงงงงงงง

เรียกหาประจำ

:—)

“มันปรับกันได้ทุกเรื่อง ถ้ายังอยากอยู่ด้วยกัน” ประโยคนี้จริงมาเสมอ

กุโคตรชอบประโยคที่บอกว่า “ความรักคือการไม่ปล่อยเขาไปเจอคนที่ดีกว่า แต่เราจะเป็นคนที่ดีขึ้นเพื่อมีเขาอยู่”

ล่าสุดเค้าจะเก็บดอกไม้ที่นี้ให้ส่งมาอวดใหญ่ คนให้ใจลอยล่ะแม่เจ้า

เป็นกูมันยากไปหมดนั่นแหละ

หรือจะถอยดี เซฟตัวเองดีไหม

พอโตขึ้นมันไม่ได้แค่เหนื่อยเรื่องการทำงานแล้วนะ มันเหนื่อยเรื่องสังคมในที่ทำงานด้วยละ ทั้งที่กุก็ไม่ได้ชอบแต่ต้องหลอกตัวเองให้ชอบปั้นหน้ายิ้มว่าไอเลิฟมายจ๋อบทุกเช้า ทั้งที่เสียงในหัวกุมีแต่คำว่าควย อยากลาออกว่ะแม่เย็ก

ความสัมพันธ์ที่รู้ว่ายังไงก็เป็นไปไม่ได้ แต่ก็อยากคุย อยากเจอ แล้วตอนนี้ไม่ได้คุยกันแล้ว

โตแล้ว เลยเลือกความสบายใจเป็นอันดับแรก

การไปไหนมาไหนคนเดียวมันไม่แปลก แต่ที่แปลกคือไปคนเดียว แล้วดันเจอคนรู้จักและเค้าเข้ามาทัก ทำไมมาคนเดียวเนี่ย อันนี้แหละแปลก

ตัวเขายังเลือกตัวเองเลย แล้วทำไมเรายังเลือกเขาอยู่

มากกว่าพัน :

กุก็เด็กผู้หญิงคนนึงอ่ะ จะให้อดทนอะไรนักหนาวะ

“เราจะนิ่งขึ้นทุกครั้ง เมื่อเสียความรู้สึก” คือโคตรจริง

Call slp #talkjustimg

ก็คงดีล้า