Hayatı dramatize etmeden, ama acıyı da inkâr etmeden söylüyor sözünü. Şunu fısıldıyor adeta: Asıl felaketler belli; onların dışında kalan her şey onarılabilir.

“İlişkilerde sevgi pek değerli bir şey değildir bence, saygı daha önemlidir…” —Dücane Cündioğlu

Seçilmiş yalnızlık insanı yormaz; aksine, stresi azaltır ve kendin olma cesareti verir, geliştirir

Russell’ın ironisi şunu söyler: Yalnız kalabilme cesareti olmayanlar, “doğru kişi”yi hiç ayırt edemez.

İnsan en çok kaybolduğunda öğrenir: Geri döneceği yerin kendisi olduğunu.

Gösterişten uzak, başkasının hayatına değil kendi zihnine eğilen; sadeliğin ihtişamına inanıp kültür ve sağlığı merkeze alan insan güçlüdür, diğer her şey vasatlıktır.

Marcus Aurelius’tan 5 Stoacı Uyarı 1. Başkalarını yargılama. Herkesin kendi iç savaşı vardır; görünmeyeni bilmeden hüküm verme. 2. Felsefeni anlatmakla yetinme, onu yaşa. Sözler değil, eylemler karakteri gösterir. 3. Yakınırken duyulma. Şikâyet, gücünü başkasına teslim etmektir.

Düşünbil Dergisi şunu söylemeliyim, Bu çağda Tanrı’nın varlığı ya da yokluğu, insanın sırtındaki yükü hafifletmez. Tanrı’dan emin olmamak, ve bu durumu umursamamak hayattan vazgeçmek değildir.Aksine, hayatı ciddiye almaktır. Çünkü inanç beklentiyi inkar ise kavgayı artırır..

İnsanı Güçlü Kılan 5 Suskunluk: 1. Cevap vermemek 2. Kendini savunmamak 3. Açıklama yapmamak 4. Tepki göstermemek 5. Haklı çıkmaya çalışmamak Ernest Hemingway

Beethoven'ın 5. Senfoni'sine enfes bir animasyon yapılmış. Harika! Animasyon değil adeta meditasyon..

Bu tablo karşısında kirlenmemeyi seçmek hâlâ mümkün. Herkesin bağırdığı bir yerde alçak sesle konuşmak, her şeyin açıldığı bir çağda kapalı bir iç dünya kurmak, en radikal duruşlardan biri artık. Ahlak, kalabalıkla değil; direnen azınlıklarla ayakta kalır.

Diyojen’in sertliği burada öğretici. Hayatı karmaşıklaştıran çoğu zaman kader değil; gereksiz arzular, başkalarının beklentileridir .

Bu, Stoacı bir bilgelik aslında. Her şeyi kontrol etmeye çalıştıkça kırılıyoruz; uyumlandıkça güçleniyoruz. Güç, bazen karşı koymakta değil, akıllıca akmakta.

Duygu bir misafirdir, gelir ve gider; özsaygı ise ev sahibidir..

Kendini seçmek şudur: Ben buradayım, olduğum halimle yeterliyim ve yoluma devam edebilirim.

Mutsuzluğunun farkında olmayan bunca insanın mutluluğu beni ürpertiyor. Fernando Pessoa | Huzursuzluğun Kitabı

“Durursan geri kalırsın, yetmez, daha fazlası ol.” diyenlere inanmıyorum, çünkü insan makine değil; verim grafiğiyle ölçülecek bir şey de değil.

Felsefi bir yerden bakarsak bu, Aristoteles’in “erdem” anlayışına da göz kırpar: İyi olmak bir sonuç değil, bir alışkanlık meselesidir. Varılacak yer dışarıda değil, içeride şekillenir. Ve belki de insanın en büyük savaşı, dış koşullarla değil, kendi zaaflarıyladır.

bu bir “insan silme” çağrısı değil. Bu bir sınır koyma çağrısı. Kendine saygı duymanın sessiz hali.