“Doğru bir yol illaki var, ama özensizliğimiz ve ahmaklığımızdan dolayı yanlış yolu tercih etmeye pek yatkın oluyoruz..” ~Yürümek~ ~Henry David Thoreau~

Yanlış yaparım korkusuyla hiçbir şey deneyemeyen büyüyememiş yetişkinler ile her fırsatta denemelere yanılmalara doyamayan “aç” yaşlı ergenlerle dolu sokaklar.

Bir sürü şeyin yaşı var, bi de şöyle bi yaş var; hiç kimseye hesap vermeme, yanlış bile olsa iradenle yapma ve ‘ben yaptım, canım öyle istedi’ deme yaşı. Çünkü yeteri kadar yanlış ve doğru biriktirmiş oluyorsun.

Sağlıklı bi karar aldığımda takdir ediyorum kendimi. Yanlış kararlarım için kızıyor; ancak anlamaya çalışıyorum. Kötü sonuçlu kararlarda beni buna zorlayan yanlarımı keşfe çıkıp, mümkünse tekrarını önlemeye çalışıyorum. Yani kendimden vazgeçmiyor, küsmüyorum. Bana ben lazımım.

Geceler de uzadıkça uzadı.

İyi olan herkesle anlaşacağız diye bi şey yok. Çok iyi biri olup abuk subuk işlerle meşgul olmakta olan insanlar tanıyorum. İyi oluyor da muhakeme gücü zayıf oluyor mesela. İyi oluyor da yanlış insanları mıknatıs gibi çekiyor mesela. İyi oluyor da dolduruşa çabuk geliyor mesela.

Kararlarımız kişiliğimizi besler. Gerçekleşemeseler hatta yanlış olsalar bile. Karar mekanizmasının düzgün işlemesinde ruhsal dünyamız için de şifa vardır.

Yanlış kararlarımızın yetiştirdiği çiçekleriz.

Yanlış tercihlerimizin kurbanı değil, yanlış tercihlerimizin parlak öğrencileriyiz.

Bazen bir sorunu olduğu noktada bir müddet bırakıvermek bile epey mesafe katettirir.

Gönül doygunluğu diye de bir şey var; gönül hasarları olduğu gibi. Gönlü memnun ve mutmain olan insanın bazı sorunları birer birer çözülür. (Hepsi değilse de bir kısmı). Ne yapacağız? Sevmek, verici olmak, mecbur olmadığını bilmek ve arzular konusunda hırsa kapılmamak.

Kişiyi olduğu hâl içinde kabul etmek, gerekiyorsa o hâl üzere bırakıvermek şifadır. Değiştirmeye çalıştıkça iki tarafın da arızaları artıyor.

Zeki olduğu için sempati duyup sözleri ve davranışları yüzünden adeta tiksindiğiniz insanlar oluyor bazen. Zeka ruhu inceltmiyor maalesef…

kendimizi oldugumuz gibi kabul etmedigimizde başkalarını da oldugu gibi kabul edemiyoruz

Kabullenmeyi beceren her şeyi becerir.