Seninle yapabildiğim bir kaç şeye sıkı sıkı tutundum ben. Benimle yapmayı istemediğin şeylere içerlerken bi yanım öylece karşımda oluşunu da sevdim. İstemek hakkımdı bir şeyleri, ben kendi hakkıma girdim. Seninle bir olup kendime çok haksızlık ettim.

O an düşünmediğiniz bir konuda aniden belirip kaybolan "şöyle bir şey yaşanacak" hissi?

Aman ne bileyim işte ya😏

Nasıl anlatırsanız anlatın, karşınızdakinin anlama şekli her şeyi ziyan edebiliyor.

Gözümün içine bakacak olanda vardı, ben gözümü senden almadım. Sen ise tek seçeneğim sensin sanıp gözünü bana kapattın!

Ne gözünü alabildin, ne de göze alabildin gerçekten...

Başka bir insana dönüşmek üzereyim, yapma!

Bu kadar sabrın sonu selamet değilse sıkıntı çıkarırım cidden!

Kimsenin hayatı ile ilgilenmiyorum gerçekten, kendi dünyamı güzelleştirmek için uğraşıyorum.

Gürültülü değil sakin gidişler net oluyor

Beni kaybetmek için gösterdiğin çabanın hakkını vermem gerekiyordu artık. Benim hakkım? Onu vicdanın ödetecek sana!

Aynı sokakta karşılıklı oturup göz göze bile gelmeyeceğiz, söz sana!

Birinden gidemeyeceğinizi anladığınızda affediyor; artık affedemeyeceğinizi anladığınızda ise gidiyorsunuz...

Herkes kaybettiği kadar içecek; bu masadan en son sen kalkacaksın...

Yollarına dikenler ekerek gittin ve bilmiyorsun; yalın ayak döneceksin...

Kalbim bir hayli kırık ama halledicem ya.

Sevişmek, sevmekten gelir inanmışım! Elimden tuttuğunda öyle bir güvenmişim ki...

Tevekkül mü, boşvermişlik mi tam emin değilim.

Bazen sadece inanmak istiyorsun...

Tek başıma yaşamadım ama tek başıma taşıyorum... En çok bunu anla isterdim...