Karlı bir İstanbul sabahı- 1 Ocak 2026 Mutlu Umutlu Huzurlu

Yaradanın ta‘yînini kime şikâyet edersin.

Şirkten uzaklaşmak; bir gün de olsa gündelik putları yıkmak. Bütün o umursadıklarımız, bağlandıklarımız, bırakamadıklarımızı geride bırakıp anda olmak.

Farzlar kimseden sagıt olmaz, haramlar da kimseye mubah olmaz. Bunları hiçbir şekilde hiçbir kimse için yumuşatmaya çalışmanın anlamı yoktur.

Kanat vardır doğanı padişaha götürür, kanat vardır kuzgunu leşe.

Allah, kulunu değişirken de ibadetin içinde tutar.

İnsan sahici olmalı her ne olursa olsun. Hakikatinden uzaklaştıkça yolunu da kaybeder.

İktidar, insanın içindeki en ilkel tarafı uyandırır. Ve eğer sen onu eğitmemişsen, her yoldan zuhur eder.

Hak geldiğinde herkes birleşmez. Herkesin hak dediği bile hak değildir. Oysa hak tarafsızdır.

Orta yol doğrusudur lakin; güç, korku ve iktidar hırsı devreye girdiğinde orta yol genellikle ezilir.

Fatıma’nın kendisi Fatıma olmak zorundadır.

Maruf olmayan, lâkin münker de olmayan.

Kar, en sevdiğim; sessiz ama dolu, soğuk ama tertemiz. Gökyüzünün yeryüzüne sunduğu bir mucize gibi.

Işık karanlığı yenmez, çözer. Zira karanlık, başlı başına bir varlık değil; ışığın yokluğudur. Bu yüzden karanlık bağırır, tehdit eder, “gölgelerin gücü adına” diye nida atar. Fakar ışık bağırmaz, sessizdir.

İnsan kaderini yazmaz, kaderin içindeki kendini yazar.

Sonunu düşünmediğin bi yolda yürüyüp, sokak lambalarının altında kar taneleriyle dans etmek. Seni üşütmez, bilakis sen ısıtırsın o soğuk havayı.

Rûhu canlı biri olarak, ölü ortamlarda kalamıyorum. Mezarlıkta kalırım, severim de. Lakin yaşamayan birinin yanında sıkılıyorum.

Alt tabaka var olanı giyer, üst tabaka canının istediğini, orta tabaka ise dayatılanı.

Gökteki bulutlar gibi nasıl da sürükleniyoruz.

Gezerek yol almayı hep sevmişimdir; sıkıcı bir otoyoldansa. Dağlar bayırlar denizler uçurumlar.. Herkesin yaşam yolu kendine, sonunda varılacak yer belli.