hayat biraz herkese buruk bir gülümsemeyle bakmak oldu bana

Hevesim kırıldıktan sonra gerçekleşen hiçbir şey umrumda değil.

Bana yapılanları unutacak kadar iyi biri değilim

Bir gün gerçekler hayallerden daha güzel olacak

İhtiyacımız varken yanımızda olmayana birdaha ihtiyacımız olmaz

Bastırılmıs üzüntü büyük bi öfkeye dönüşüyo

Korkmadım karanlığınla yüzleşmeye

bana karşı yapılan her şeyi unuturum ama benim için yapılmayan hiçbirşeyi unutmam

Derin bi nefes alır gibi batıyoruz yükümüz ağır

Aslında ne anlayabilecek ne de anlatabileceğim birisi var

ben ait olduğumu düşündüğüm heryerde sadece misafirmişim

"Yalnız kalmayı öğren. Çünkü kimse sonsuza kadar kalmayacak."

kimseye kendimi anlatmakla uğraşamam öyle mi anladın tamam öyle anla

olabiliyo ya valla bi anda alakam kalmaz sizle

hiçbir yere ait olmadığın hissi:

seninle biraz yasamak icin cok öldüm

nasıl bir his biliyor musun, evini yakmışlar fakat sen izlemekten başka bir şey yapamıyorsun oysa yanan evin değil bizzat sensin farkında değiller.

kaldıramıyorum artık omzumdaki yükü.

yavaş yavaş uzun zaman önce olmam gereken kişi oluyorum