Kahve soğumuş Sigara sönmüş,

biraz yaşayacaktık biraz da gülecektik.sonra ölüp gideceğiz zaten.neden bu kadar ağır yaralar açıldı ki ruhumuzda?neden bu kadar kırgınlık birikti ki kalbimizde?anlamadım,anlayamadım.

Özdemir Asaf’ın dediği gibi; “Her şeyi zamana bıraktık. Zamanımız var mı bilmeden.”

Gamzelendi yine gönül devası ahtır. Gönlü mahsun olanın tesellisi Allah’tır.

Özlem, uzaklarda değilmiş; içimdeki sessizlikte saklıymış. Her gözyaşı kendi içimde bir yolculuğa dönüşüyormuş.”

Ben sana sevmeyi öğretemedim ama sen bana bir insanın iyi niyeti nasıl öldürülür öğrettin

Kahve unutuldu, sigara söndü, dertler unutulmadı, hayat yordu.

Sarsa da âfâkı efkâr-ı nâdan, bir inşirah verir elbet yaradan..

Bir kadının ruju fazla kırmızıysa Hayatı hiç de yolunda gitmiyor demektir

Özlenen özlendiğinden habersiz özleyen bir köşede çaresiz :))