Dünyanın en güzel sanat eserini yaratıp on dakika seyrettikten sonra yakan bir ressam gibi ben de keşfettiğim düşünce cennetimi tasfiye ediyordum..

Cehalete geri dönüşün cehaletten çıkmaktan çok daha zor olduğunu, hafızamın rahatsız eden darbeleriyle alamıştım..

Ama bil ki, kan kaybeder gibi kelime kaybettim..

Kendimi dinlemeyi öğrenmekti bu yaptığım. Çünkü duyabilecek kadar yüksek bir ses vardı içimde..

Fikir satmak, herkesin oturup düşündüğü takdirde erişebileceği kavramları şekillendirip, ambalajlayıp pazarlamak, herhangi bir sahtekârlıktan farksızdı benim için..

Ben yeterince hissediyordum. Hatta bütün dünyaya yetecek kadar!..

O zamanlar yaşadığım ülkeden ayrılana kadar düşümdüm, dinledim, okudum ve konuşmadım..

İntihar nefsi müdafaaydı. Ama bunu başka birinin yapması çok daha asildi..

Bir kıza aşık olmuştum. Onu görmek için altı saat yol almam gerekiyordu. Bir sabah, treni kaçırdım. Aşık olmaktan vazgeçtim..

Başımlılıktan nefret ettim. Gitmemi, terk etmemi engeller diye. Ne bir maddeye, ne de bir insana bağlandım..

Geçmişe tükürüp geleceği çiğnedim. Bugünü ise uyuyarak geçirdim..

Ve dünyaya bırakabileceğim bir miras yok. Bütün değerleri iyi bir pizzanın üstüne içtim..

Herkesin tercih ettiği bir ölüm var..

Mirim, hayatı yaşanılır kılan dört sesin varlığıdır. Yüreğin sesi, kadının sesi, müziğin sesi ve suyun sesi.

Keyfine diyecek yok. Her yer beyaz. Sokak lambalarının ışığında kar taneleri kıvılcımlara dönüşüyor. Kar tanecikleri ışıkta alev gibi parlıyor.

Eylülde izmire gidiyorum