Tüm ulaştıkların hep farklıymış gibi görünen ama aynı cevaplardı. Bu yüzden artık soruları umursamıyorsun. Ve bir yerden sonra bir şeylerin ne olduğuyla değil, ne hissettirdiğiyle ilgileniyorsun.

Kendin dışında bir şeyleri sorgularsan hayatı kaçırırsın. Kendini fazla sorgularsan da kendini kaçırırsın. Kendi elinden tutup bırakmadığın geceler oldu, kapıdan çıkıp gitmesin diye. Ve bazen bunu başaramadın.

Öylece gözlerini dikmek baktığın yerden bağımsızdır bazen. Bana baktığında, beni görmeni dilerdim.

Seni götürebildiğim en ileriye götüreceğim, tek başına daha da ilerisine gidebilesin diye. Bu, sıradan bir günde rastgele karşılaşabileceğin bir his değil.

On binlerce tanrının arasında en akla yatkın olanını sende buldum.

“Eğer gerçekten birini sevmek istiyorsan açıkçası biraz kaçması gerekir. Çünkü bizce sevgi bir olanaksızlık, bir umutsuzluk ilişkisi olduğu sürece bir anlam taşır.”

Biliyorum tatsız bir yaşam biçimi bu. Ama ağzından tadı silinmeyen bazı hislerin var. Hırçın fikirlerin var. Yerli yersiz mutlulukların var. Nedense gerisi seni hiç ilgilendirmiyor.

Durgun insanların bir portresi olarak: Hiç canı yanmamış birisiyle yanıp da dinmiş birisi aynı değildir. Ruhunda hep bir izi kalır. Bazı izler insanı durgunlaştırır.

Ben gelemem böyle soğukluğa, hissizliğe. Benim kanunlarımda içtenlikten payını almamış hiçbir hareket, bir eylem yaratmaz.

İnsanın en zayıf parçası alıştıklarıdır. Acının da uyumun da en yoğununu tatmış olan, bir dahakine alıştığı kadarının daha azını umursamaz.

Anlaştığımız konular var ama birbirimizle anlaşamıyoruz.

Ait olunan yer kavramı olarak; ışıklar aniden kapandığında, karanlıkta elini ilk attığın yerdedir, ilk tutunduğundur. Evin yolunu şaşırdığında, evden önce aradığın yerdir.

İçinin sıkıldığı zamanlarda kendi içinde biraz yürümeyi severdin. Ama artık içindeki yol da uçurumun kenarı. Tedirginliğin bundan.

Bir Pessoa deyimi: “uzaklıklar eski denizlerin hafızasıdır.” Aramıza girsin istemem.

Eski bir şarkısın, tadı silinmiş bir şarapsın, hiç dinlenmemiş bir hikayesin, hiç hatırlanmamış bir hissin ama unutuluşun hep hatırlanmış.

Bir şeyi yeterince sevmen yetmez bazen. Sadece onu sevmen gerekir, başka hiçbir şeyi sevmeden. Bazı tutkular tek olmazsa hiç olurlar.

Zamanın yavaşladığını hissettiğinde, ruhun tam tersine hızlanmaya başlar. Ruhu bedenine sığmayalar için bir kaçma şekildir, göz göze gelmek.

Arada kalmışlığın bir tanımı olarak: “Sonra arkamı döndüm. Geride bıraktığım ne varsa; tekrar dönemeyeceğim, dönersem geleceğe bir daha yetişemeyeceğim kadar uzakta.”

Herakleitos “kendimi aradım” der, Albrecht Dürer ise “kendimi yarattım” diye yazmıştı bir tablosunun üzerine. Aradığın şeyi bulamadığında, onu yaratmak zorunda kalırsın.

Bazı hisler ve bazı insanlar birbirlerinden kopamazlar çünkü birbirlerine olan bağları, hiçbir şeye bağlanamıyor oluşlarıdır.