ᅠ ⠀⠀⠀“จวินซ่าง... จวินซ่างเพคะ” ⠀⠀⠀จ้าวจวินโฮ่วเอ่ยเบาๆพลางสะกิดแขนเสื้อบุรุษที่นอนหลับตานิ่งบนตั่ง ทดสอบว่าเขาหลับจริงหรือเพียงแค่หลอก นางพยายามหายใจให้เบาที่สุด ขยับตัวให้เบาที่สุด ราวกับว่านางไม่ได้อยู่ตรงนี้ ⠀⠀⠀“ทรงบรรทมแล้วจริงๆหรือ”

⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀๒ ⠀

⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀๓ ⠀

⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀๔ ⠀

⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀๕ ⠀

⠀           “เปิ่นกงพูดกับเจ้า เหตุใดจึงมิปริปากตอบ หรือลิ้นของเจ้าที่อยู่ในนั้น ควรจะอยู่ในหีบไม้เล็กๆนี่” #วังหลังแห่งต้าอัน ⠀

ᅠ ⠀⠀⠀สายฝนโปรยปรายถามดอกไห่ถัง ⠀⠀⠀กระซิบความเศร้าฝังลึกถึงกระดูก ⠀⠀⠀ใครเล่าจะจำภาพวันที่เราเคียงข้างกันได้ ⠀⠀⠀น้ำตาไหลรินราวกับความฝัน ⠀⠀⠀แต่เมื่อตื่นจากฝันกลับมิกล้าลืมเลือน ⠀⠀⠀มิกล้าพูดถึงคำว่า "อำลา" ⠀⠀⠀#วังหลังแห่งต้าอัน #ปีกหงส์มิใช่กรงทอง ᅠ

【 安褀 ᴄᴏᴍᴍᴜɴɪᴛʏ​ 】 ⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ชื่อตัวละคร : แซ่กู้ (顾) นาม ม่านอวี่ (曼钰) เมจ : wa-ng ch-u ran ตำแหน่ง : หนึ่งในเก้าพระสนม ยศ : เจาอี๋ ประวัติโดยสังเขป : หญิงสามัญที่ไม่ได้โดดเด่นด้านใดเป็นพิเศษ — ก้าวเข้าวังหลังด้วยการถูกคัดเลือกและค่อย ๆ ก้าวทีละขั้นจากความธรรมดาของตนที่หาได้ยากในวัง

ᅠ ⠀⠀⠀It was your unconditional love ⠀⠀⠀that made me who I am today ⠀⠀⠀It was you who let me see that ⠀⠀⠀the sky is limitless. My future ⠀⠀⠀is boubdless. ⠀⠀⠀If the road before me seems long ⠀⠀⠀I'll turn to catch a glimpse of the ⠀⠀⠀yesteryear and see

⠀               曾经沧海难为水， 除却巫山不是云。 取次花丛懒回顾， 半缘修道半缘君。    #วังหลังแห่งต้าอัน ⠀

⠀ ‘เปิ่นกงเทิดทูนเจ้าเหนือทุกสิ่ง เป็นเจ้าที่ผิดต่อเปิ่นกง’ ⠀

⠀ จรดปลายพู่กันเปื้อนสีบนกระดาษบริสุทธิ์ ขยับแต่งแต้มลวดลายจากวันวานด้วยศาสตร์ศิลป์ ทิวทัศน์สงบเรียบง่าย บุปผชาติเปล่งประกายเต็มลานกว้าง ตอกย้ำห้วงเวลาหนึ่งซึ่งข้ามผ่าน เขาและนางต่างเข้าใจ สัมพันธ์ชิดใกล้ของคนสองคน อันไม่อาจเอ่ยปากบอกผู้ใดให้ล่วงรู้ ⠀

⠀ พบเจอ จากลา วังวนชีวิตของมนุษย์อันแสนเศร้า เปิ่นกงพูดกับเจ้าอีกครั้ง คลี่ยิ้มต่อหน้าแท่นบูชานั่น ธูปสามดอกและคำสัญญาของสองเรา ยังคงตราตรึงอยู่เสมอ ภาพทิวทัศน์จากฝีมือของซูเสียนเฟย ยกขึ้นแขวนตรงข้ามแท่นบูชาที่ถูกบานประตูตู้ไม้เลื่อนปิด ราวกับตั้งใจเก็บซ่อน ⠀

⠀ “บุตรของเจ้าเติบโตมาเป็นอย่างดี เปิ่นกงดูแลเขาไม่ขาดตกดั่งคำสัญญา” ห้องเล็กๆมีเสียงของนางดังขึ้น หลังจากอยู่กับความเงียบมาพักใหญ่ แม้ดวงพักตร์กำลังพิจารณาภาพวาดที่ถูกแขวน ยกหัตถางามสัมผัสหมึกบนนั้นด้วยความพอใจ ระหว่างที่เอ่ยคำพูดออกไปในห้องที่มีเพียงนาง ⠀

⠀ “น่าเสียดายที่เจ้าไม่อาจมีชีวิต ได้เห็นบุตรชายของเจ้ากำลังวิ่งเล่นอย่างสนุกสนาน” นัยน์ตาสีครามหันกลับไปมองบานประตูไม้ซึ่งซ่อนแท่นบูชาไว้ด้านใน “และนั่นคือสิ่งที่เจ้าสมควรได้รับ” นางผลิยิ้มหลังกล่าวจบแล้วเดินออกไป หัตถาเรียวงามเลื่อนบานประตูปิดจนสนิทลง End ⠀

⠀ ⠀⠀⠀⠀สตรีภายในวังหลังส่วนมากก็มักคิดที่จะอยากได้รับความโปรดปรานกันเกือบทั้งนั้น — นี่นับเป็นความคิดแสนตื้นเขินของเหล่าเด็กสาวที่มองว่าบนโลกนี้มีเพียงความลุ่มหลงแสนฉาบฉวยนั้นยั่งยืน ⠀⠀⠀⠀กู้ม่านอวี่ยื่นมือออกไปจนสุดแขน แบฝ่ามือรองรับหยาดฝนที่โปรยปรายนอกชายคา ⠀

open.spotify.com/track/6tDEvBFd…

⠀ “ท่านจะบ้าหรอ !! ใครจะไปสิ้นคิดขนาดวางยาองค์ชายกัน — ข้าอาจจะโง่แต่ข้าไม่ได้บ้าที่จะเอาคอสวย ๆ ไปวางพาดบนดาบให้มันเฉือนเล่นเหมือนแร่เนื้อหมูหรอกนะ” ‘นี่เจ้าจะบอกว่าข้าโง่ที่คิด ?’ “ไม่ ไม่ ไม่ ! ไม่เลยองค์ชาย — ท่านก็แค่คิดช้าไปหน่อยเท่านั้น ไม่ก็อาจตกหมอนมาจนสติไม่ดี” ⠀

⠀ | รักกันกี่โมง ปลุกด้วยนะ ⠀