Geçer günler geçer elbett..

Cengiz Aytmatov’un da dediği gibi: “İnsan her şeyi anlatamaz, zaten kelimeler de her şeyi anlatmaya yetmez…”

"Pek yaşadın denemez, oysa her şey çoktan söylenmiiş, çoktan bittmiş."

ifade edemediğim bir eksiklik hissi var içimde. sanki her şey başka türlü olabilirdi..

Bir kusurum vardır: Sahte olmamak. Çok medeni bir kusur...

Bana en acı veren şey, Anlaşılmak için, susmaya alışmak oldu.

“Bir şeyi çok derinden hissedip de anlatamamak diye bir dert vardı.”

Bir çok şeyin anısı var da, anılası yok artık.

“En uzun, en çaresiz geceni düşün, Sabah olmadı mı? Yine olur.”

Bir duvar yazısı gördüm. Şöyle diyordu: "Yalnız kalacak kadar haklı olma."

Sırtımı kendime yasladım kimseden bir beklentim yok..

Dışarıdan soğuk biri sanılma olayını seviyorum. Potansiyel insan ilişkilerini önlüyor.

coşkuyla gittiğim her yerden ellerimi tel örgülere sürerek geri döndüm

Ne desem boş. Artık yalın ayak koşan çocuğun sevinci yok içimde..

Kendimi toparlayamiyorum..

Herkes birbirinden nefret ediyor ama herkes herkesle samimi..

Beni bu şehir boğuyor..

Eskiden her şeyin sonunda eve dönebilmek vardı..

Hep diyordum 'deli gibi yorgunum ama ilk fırsatta çekip gideceğim buralardan' anlamadı kimse buradan derken dünyadan bahsettiğimi.. şimdi anlıyorlar, tekrar diyorum "Deli gibi yorgunum ilk fırsatta çekip gideceğim buralardan'..

Biliyorum bir gün dayanmayacak kalbim. Arkamı dönüp inandığım ve güvendiğim her şeye veda edeceğim..