แต่เราก็ไม่ควรตัดสินใครด้วยความรู้สึกตัวเองอยู่ดี เชื่อว่าทุกคนมีเหตุผลในการกระทำต่างกัน

เราสามารถให้กำลังใจคนที่กำลังเหนื่อย โดยไม่ต้องข่มว่าตัวเองเหนื่อยกว่าได้นะ

อยากเร่งเติบโตแล้วไปจากที่นี่แต่ในทางกลับกันก็ถูกความจริงตีแสกหน้าว่าที่นี่คือบ้าน และแกไม่มีที่ให้ไปแล้ว

i <3 u

นับถือคนที่ทัศนคติ ไม่ใช่อายุ

ถ้าวันไหนเสียใจ อยากก็ร้องไห้ก็ร้องได้เลย คนร้องไม่ใช่คนแพ้ คนแพ้คือคนที่ผื่นขึ้น

ไอ้ความรักที่ต้องทิ้งทุกอย่างเพื่อคนๆเดียวเนี่ยมันมีดีตรงไหนกัน

ขอให้มีร่างกายที่ไม่เจ็บป่วย ขอให้มีหัวใจที่ไม่แตกสลาย

เซฟโซนที่ดีที่สุดอาจจะเป็นการได้พักผ่อนจากความวุ่นวายในแต่วัน.

ในเวลาที่เราเหนื่อยหรือเสียใจ “การกอด”คือการเยียวจิตใจที่ดีที่สุด แม่งคือเรื่องจริงสัสๆ

รู้สึกว่าอยู่คนเดียวก็ดี แต่ถ้าจะมีแฟนทั้งทีก็อยากมีให้ดีกว่าอยู่คนเดียว

แพ้ความง่วงทุกครั้ง ไม่เคยชนะมันได้เลยก็เลยเลือกนอนอย่างเดียวไม่ทำอะไร

การนั่งเหม่อเป็นการพักผ่อนอย่างหนึ่ง

เคยรู้สึกโดดเดี่ยวมั้ย เหมือนกับว่าเราไม่เป็นที่ต้องการของใคร ไม่มีอะไรโดดเด่น ไม่มีอะไรน่าดึงดูดรึเข้าหาเป็นตัวเราที่โคตรจะเรื่อยเปื่อยไม่พิเศษ เป็นความคิดที่บั่นทอนตัวเองเลยนะแต่ก็นั่นแหละ โคตรจ๋อง

ต่อให้ใครไม่รู้ว่าเธอพยายามมามากขนาดไหนก็ไม่เป็นไร แต่เธอรู้ว่าตัวเธอเองพยายามและนั่นคือความเก่งที่เธอมี

ถึงจะเหงานิดหน่อย แต่ก็กินข้าวอร่อยเหมือนเดิมอะ

‘ขอให้มีความสุข ขอให้ได้ใช้ชีวิตในแบบที่ชอบและหวังมาตลอดนะ’

ไม่ไหวก็ร้องไห้ออกมาเถอะ ดีกว่าเก็บอะไรเอาไว้ในใจ