birisi benim kalbimde ufacık yer ettiğinde ya da anlaşıldığımı hissettiğimde ona karşı eskimez bir vefa duyuyorum, hayatımdan çıkmış olsa bile. mesela çay içiyorum, yürüyorum içimde bir köşede o da var.

bu hayatta bana verildiği için en çok şükrettiğim şeylerden biri kendi kendimi tamir edebilme maharetimdir. kalbimle bağım o kadar güçlü ki bir şeyi atlatmam için kendimle kalmam yetiyor.

yükseklerden uçmayı bilen bir gönülle düze inmiş halde yaşamak..benim için nereden baksan şaşılacak ve aşılacak bir şeydir. süveyda ✍🏻

"duygusal müsaitlik sahibi olabilmek, bir insanın sana güvenmesi.. " 🍋💚☘️✨🍃

Kabul olmayan tüm duaların hikmetini bilseydik fazla üstelemezdik. Biten arkadaşlıkların nedenini bilseydik fazla üzülmezdik. Sevilen insanın bir anda uzaklaşmasında ki hakikati bilseydik fazla kendimizi harap etmezdik. Eğer hakikaten bilseydik, dünyaya fazla meyletmezdik.

Bir gün oturup kendini tebrik edeceksin. Gülümseyerek “Zordu, ama başardım.” diyeceksin…

Allah’ım, şu güzel çocuklara bu dünyada cenneti yaşat.

Sınırları tamamen nasiple çizilmiş bir hayatı, işten evliliğe, çocuktan mülk edinmeye kadar; kişinin şahsi başarısı veya başarısızlığı olarak gören insanlar var. Dindar aileler bunu yapınca daha çok şaşırıyorum. Nasip olmayışı hayatın getirisi değil, şahsi kusur olarak görüyorlar

ben istiyorum ki beni görenin yüzüne bir gülümseme, gönlüne bir ferahlık gelsin. susmak isterse çekinmesin, sormak isterse değiştirmesin. ben istiyorum ki şimdi, beni bilen iyiyi bilsin, güzele meyletsin.

ilerde kızımla yaptıgım kalpli kurabiyeleri yerken birlikte boyama yapacağız

✨

bir kedi gelip oturdu kucağına hayat sana göz kırptı bak. annen nar ayıklamış, dedenin en sevdiği torunusun, öfken bile iyilik uğruna, hakkın olanı rica ile istiyorsun ki kalbin pamuktan bir kaledir. yıkılmaz. hayat sana göz kırpıyor ve sen de artık görüyorsun bak.

sıcak bir evin içindeyken, bir hastalık yakamızda değilken, bir borçtan korkmuyorken, karnımız tokken, yumuşak bir koltuk üzerinde oturuyorken hayatın ne kadar şükür dolu olduğunu fark etmiyor insan, kaybedene dek. rabbim bizi çok şükreden kullarından eyle

| doğru gözlerde sanat olursun.

Videoyu izlerken içimi tatlı bir huzur kapladı. Bu benim, benim hayatım. Kendime yuva oldum, gittiğim her yerde huzurlu hissetmeyi, ev duygumu her yere taşımayı, aidiyetimi kendi içimde kurdukça; yaşadıkça öğrendim. Her nerdeysem orada evi hissediyorum, çünkü yuva benim artık 🥹

pişmanlık görmeden affettiğim ve hiç kırılmamış gibi yola devam ettiğim için zoru kendi ellerimle yapmışım. insan kaybetmekten bu kadar korkmamalı, fedakârlığı görev bilmemeli, birileri dinlensin diye yorulmamalı. yoksa kendine karşı mahcupluğunu hiçbir özür dindirmiyor.

"doğru kişiye denk geldiğinizde iyileşirsiniz."