İnsan uzun bir süre sonra birşeyleri kafasında bitirdiğinde giden düşünce yükünün ardından büyük bir boşluğa düşüyor.

İnsan hikayenin sonunda olmaktan korktuğu kişiye dönüşür, kırıp döker ama en çok canı yanan yine kendisi olur…

Bir insan için kendi içinizde biçtiğiniz kaftanı o insan taşıyamadı diye suçlu sayamazsınız. Çünkü o zaten öyleydi siz onu öyle görmek istediğiniz için o şekile bürüdünüz.:’)

Bazı anlarda yaşanılan farkındalık olması gerekenden fazlasını yaptığını gösterebilir o zaman bir denge kurup her şeye ve herkese hak ettiğini vermek gerekir aksi halde verdiğinin fazlasını kaybedersin…

Saygısız olan insana kibarlığı öğretemezsin. Kendi öküzlüğünden yapılanın saygı amaçlı olduğunu anlamaz ne yazık ki…

Bazen dışarıdan her şeyi bitirmiş gibi gözüksede içinde devam ettirme çabasıyla yanıp tutuşur insan. Olmayacağını bile bile zorlamayı seçer ama her sonuç aslında kabullenmediğiyle aynı olur…

İçindeki boşluğu karşısındakine olan sevgisiyle doldurduğunda kaybetmek istemez insan. Çünkü sevgi yok olduğunda o boşlukta kaybolmaktan korkar. Ama hiçbir boşluk varlığın acısı kadar zarar vermez…

Bazen aklında binbir tane düşünce olsada anlatmak istediğinde tek bir kelimeye dahi dönüştüremezsin…

Bazen yaşamak istediklerimiz bize acı verir; yaşamaktan korktuklarımızsa en güzel dersleri verir. Bu yüzden korkuları yenmek, kendini yeniden keşfetmekle eş değerdir.

Bazı insanların hayattaki doğru kişiyi aramak yerine doğru kişiliği bulması lazım önce…

Arabada müziği fulleyip bacımla gezmek>>>

Geç kalınmış bir anlaşılmadan sonra dünyaları verseler bir daha hiçbir şeye aynı hevesle yaklaşılamaz.

Bir insan, verdiğin değere saygı duymuyorsa; hak ettiği değeri göster ki, kendini üstün sanmasın.

en güvendiğin kalelerin bile yıkılabildiğini görünce insanlara fazla anlam yüklememen gerektiğini öğreniyosun

Aslında mesele birini bulmak falan değildi hiçbir zaman, asıl mesele kendini bulmakta sen kendini bulunca aradığın sen aramadan sana gelecektir zaten…

İnsan bazen her şeyini bildiği bir yerde kaybolmuş hisseder…

İnsan her şeye iyi niyetle yaklaşma hevesini; iyi niyetini kullanmaya çalışıp, ikiyüzlülük yapanlar yüzünden kaybeder.

Gördüğünüz her şey gerçek değildir; parıltının altında çoğu zaman gölge vardır.

Geceyi sessizliği ve karanlığı için tutkuyla beklersin, kafandaki seslerin o zaman ortaya çıktığını unutarak..

Bazen sadece anlatabildiğin kadar değil, katlanabildiğin kadar anlaşılmış sayılırsın.