eskiye özlem arttı sebepsiz duygusallık başladı kafam kimseyi kaldırmıyor hayal kurmaya bile hevesim yok çay sevmeye başlandı düşünmekten uyuyamama işi arttı evden çıkasım yok

her şeyin nasip olduğunu kabullendikten sonra ki sükûnet..

neyseleri keşkeleri unut ya da dağı süpür

beni yoran da benim

gerektiği zaman ardımda bırakmadıklarım için kendimden özür dilerim

insanın canı bazen uzun bi otobüs yolculuğunda overthink çekiyo

uyuyana kadar dinleyeceğim o şarkı;

hep sanmışım,

neyse, ben bi kahve yapıyım

dünyanın en zor şeylerinden biri yıl boyu kullanacağım ajandayı seçmek olabilir..

beni pişman bir bakış ikna edebilir beni hadsiz bir kelime küstürebilir beni küçücük bir acı öldürebilir beni tek bir cümle hayata döndürebilir çok ince bir çizgideyim

kocaman bi ‘herkes kendi seçimini yapıyor’ cümlesine dönüştüm

ne zaman kafamdaki sesleri susturamasam, spotify yetişiyor sağ olsun.

2025 yılı dump

hiç kimsenin sorunlu kişiliğiyle uğraşamam açıkçası

bazen durup kendimle sakinleşme konuşması yapmam gerekiyo

ana karakterin cok ders calısmaya, basarılı bir kariyere ve sağlam bir tatile ihtiyacı var

herkesin aynı olduğunu kabullendin ve her şey anlamsız gelmeye başladı