این مصاحبه‌ی Andrej Karpathy تکان دهنده‌ست. “We’re summoning ghosts, not building animals” youtube.com/watch?v=lXUZvy…

چرا زودتر star trek رو شروع نکرده بودم؟

نمودار افسانه‌ای.

دفعه‌ی پیش رها کردم. امروز دوباره برگشتم به تمرین. قلبم شبیه قلب نشد. اما حداقل فوم خوبی گرفتم.

آدم آکادمیک، یعنی کسی که درآمدش از آکادمیا است.

اخیرا به خوندن دکتری فکر می‌کنم و حتی تدریس در دانشگاه. قدیم‌ها، کلاس‌هایی که TA بودم خیلی خوش می‌گذشت.

بند به بند این مصوبه که هیچ وقت هم به صورت رسمی منتشر نشد داره عملی می‌شه. از شروع اینترنت اقشار (#اینترنت_طبقاتی) تا خبرهای مذاکره با #تلگرام. تا کی برسه به مرحله چهارم: مقابله موثر با ابزارهای پالایش شکن (فیلترشکن) و جرم‌انگاری عرضه و فروش ابزارهای حاکمیت گریز.

اینترنت طبقاتی رو از دانشگاه تهران شروع کردن، یک طنز ناگفتنی‌ای درش هست. از دانشگاه. توش دارن علوم سیاسی و جامعه‌‌شناسی می‌خونن. اون هم سیاسی‌ترین دانشگاه کشور. صدایی هم از کسی در نیومده از داخل دانشگاه.

ساده‌ترین نقش رو مردگان ایفا می‌کنند. نیستند.

اخیرا صبح‌ها که بیدار می‌شم چندتا شطرنج ۵ دقیقه‌ای بازی می‌کنم. تو همون تخت. تاثیرش از قهوه بیشتره.

سرما خوردم. دارم می‌میرم.

یک موسیقی گوش می‌کردم با ایرپاد. آقای رو به روی‌ایم ولی سرش رو خیلی آروم ولی متناسب با ریتمی که من گوش می‌دادم تکون می‌داد. یک آن فکر کردم شاید دارم صداهای تو سر اون رو می‌شنوم. کل مسیر من سعی می‌کردم صدای افکارش رو هم بشنوم و اون داشت صداهای تو سر من رو می‌شنید و هد می‌زد.

پسر واقعا رابطه‌ی من با دندون‌پزشکی بده. از بعد از عصب‌کشی همه‌ش دارم صدای این ابزار آلات دندون‌پزشک‌ها رو تو مغزم می‌شنوم.

خسته از جنگ‌های درون.

کریسمس و سال نو میلادی و سرما و برف، یعنی وقت دیدن دوباره‌ی «چه زندگی شگفت‌انگیزی» شده.