Affetmeyeceğim çok fazla şey var ve bunun sebebi kin tutuyor oluşum değil bunun sebebi sizin hiçbir emeği hak etmiyor oluşunuz, nankörlüğünüzle işim bitti artık.

Artık bazı yolların dönüşü, bazı hataların özrü, bazı insanların ne imkanı ne anlamı var.

SÖYLEDİĞİNİZ YALANLAR KADAR BASİT İNSANLARSINIZ

Herkesin yolu layığına açık olsun

Seni her defasında uyarmama rağmen, aynı şeyler yüzünden canımı böylesine yaktığın için teşekkür ederim. İnsanların laflarla değişmeyeceğini, bir kere yaralayanın ikincide öldüreceğini öğrenmiş oldum.

Kendimden binlerce kez özür dilerim. Kendimi soktuğum bütün durumlar, affetmeye kalkıştığım her kötü davranış ve hislerimi görmezden geldiğim her an için.

Üslubun çürükse, anlattığın gül çiçek değildir.

Birini sevmeyi bıraktığında içinde ölmeye başlar.

“Bir insan sizi ancak sevdiği kadar anlar. Sevdiği kadar telaşınızı görür, hüznünüzü önemser, kaygılarınızı cevaplar.”

“her seferinde biraz daha yorulacaksın kendini anlatmaktan. özet geçmeye çalışacaksın her şeyi. özetler de birbirinin özeti olacak. git gide kısa ve kestirme cümleler kurmaya başlayacaksın. en sonunda ya tamamen susacaksın ya da bambaşka şeyler anlatmaya başlayacaksın..”

dönüp dolaşıp aynı bankta soluklanıyorum ben neye üzülsem hep aynı şeylere ağlıyorum

Hatalarımı anlatmak yerine bana kötü davranarak gösterirsen ben yanlışımı değil bana olan tavrını hatırlarım

“Ben, heves ettiğim şeylerin kursağımda birikmesinden oluşan hayalkırıklıklarımı bir yorgan gibi üzerime örtmüş olanım. Olsun diye çabaladığım her şeyin olmayışını, yutkunarak seyredenim. Elimi uzattığım yeşil dalların, kuruduğuna şahit olanım. Ben olmamış olan her şeyim..”

olay beni üzmesi değil bu kadar üzüleceğimi bildigi halde yine yapmasıydı

sana değer vermeyenlere üzülmenin bir süresi vardır. o süre bittiğinde kendine saygı duyman gerektiğini öğrenirsin, mantığın konuşur. kendine saygı duydukça, hak etmediğine inandığın, değersiz hissettiğin yerden kalkıp gitmeyi öğrenirsin. yürümeyi öğrenmek böyle bir şey.

“Evvelimden gitsen de ahirim sensin “