ilerlemeyen hiçbir şeyin yükünü taşımak zorunda değiliz. kitaplar yarım kalabilir, insanlar yolun bir yerinde bırakılabilir, acılar ve sevinçler bile zamanla geride kalabilir. hayat, kendi ritmiyle genişler. onu sıkıştırdığımızda değil, bıraktığımızda yolunu bulur.

kimsenin onu tanımadığı uçsuz bucaksız topraklarda kaybolmayı diledi.

Herkese kurulmaktan bizim güncel çevre

asil yilbasi beni kutlasin ak bu yildan nasi sag ciktin diye

aşklarımın kuşkuları yeni kitabımın ismi yakında hiçbir rafta değil

kırıklarını aldım kalbimin

ne hakkında?

götlük açıklamaları: kurumsal hayatta bana ben böyleyim dediler. mis sokakta ise travmam dediler. işin sonunda hepsi göttü

tam olarak benim enayilik seviyesi

yirmili yaşlarımdayken cennet ayetlerinde mücevherlerden uzun uzun bahsedilmesini çok anlayamazdım. otuza geldiğimde erzurum burması bakarken bir şeyler anladım. yüce rabbim

bazı hikayeler sarılarak veyahut affederek kapanmaz. bazıları hayatta kalarak kapanır. bu da benim hikayem.

yeniden doğduğunu sandığı bir hayatta, bir adamın karanlığını kendi bedeninde taşıyan; küçültüle küçültüle yokluğa itilen ama ölümle göz göze geldiği yerde hayata tutunarak, sessizce ayağa kalkmayı başaran bir kadının hikayesi. bir ara sarhoşken anlatırım

ne alaka amk

abla git bir sigara iç kendine gel

neşe karaböcek ve gülten karaböcek acilen barışmalıdır

"Oturup konuşamadıkları için vedalaşamadılar..."

bir ocak ayının karlı pazartesi sabahında bayrampaşa’da izbe bir çorbacıda ekmek arası haşlanmış yumurta yerken bile seni düşündüm

özür dilerim…

insanların yürüyen merdivende sabırla durabilmelerine her seferinde şok oluyorum. geçen durayım dedim 2 saniye durabildim