اقامتگاه سیاگالش نوعی از کندزیستی رو برات رقم میزنه که به نظرم نیازه هرچند وقت یکبار برای درک این تجربه، از شلوغی‌‌‌های روزمره فاصله بگیریم.

روزهایی که شب قبلش تمرین دو دارم و صبحش با پیلاتس شروع می‌شه از باکیفیت‌ترین روزهامه. مخصوصا این روزها که تمرین دویدنم کیلومتری شده و هربار میخوام خودم رو به چالش بیشتری بکشم. خلاصه که ورزش، نجات دهنده این روزهاست برام.

آسمون و هوای امروز برای شروع پاییز زیادی دلنشین و خوب بود😌🤌🏼

برای تولد ۳۰ سالگی، ماراتن استانبول رو ثبت‌نام کردم چون میخواستم دهه جدید رو متفاوت و با یه چالش شروع کنم. حالا یکماه دیگه تا مسابقه مونده و هر روز هیجان و‌ استرسم بیشتر می‌شه که واقعا از پسش برمیام؟ با این وضعیت دلار اصلا برم؟ اما به قول نگار ما نباید از رویاهامون دست بکشیم.

از جمعه‌هایی که ۵ صبح برای تمرین بیدار می‌شم و هر هفته انگیزه بیشتری دارم که خودم رو به چالش بکشم. دقیقا یکماه دیگه تا مسابقه مونده… امیدوارم ۱۱ آبان‌ماه از اینکه مسیر مسابقه رو تونستم تموم کنم عکس بذارم :)

امروز در مکالمه‌ای که با مدیر محبوبم داشتم جمله طلایی و قشنگی گفت: نقطه پایانت وقتی باشه که قصه‌ات رو گفتی.

اولین ۱۰ کیلومتری که مربی خواست تنها برم تا باور کنم که می‌تونم. و همیشه «اولین‌ها» متفاوت و جذابه. ۲۰ روز تا مسابقه🏃🏽‍♀️

آرزو دارم برای مساله مدیریت پسماند به‌ویژه در شمال کشور، کار تخصصی انجام بشه. روزنامه «پیام ما» در گزارشی، به استفاده غلط از زباله‌سوزها در روستاهای شمال کشور و تبعات محیط زیستیش پرداخته. چرا از هر ابزاری به بدترین نحو استفاده می‌کنیم؟ چرا از تجربه سایر کشورها الگو نمی‌گیریم؟

از اولین ماه پاییز که با پروژه‌های زیاد تمرین‌های فشرده برای مسابقه و معاشرت‌های نجات‌بخش سپری شد🍂

امروز ریس پک مسابقه رو تحویل گرفتم و قراره فردا چالش ۳۰ سالگیم که براش چندماه تمرین کردم رو شروع کنم…🏃🏽‍♀️ #Istanbulmarathon

و تمام🏃🏽‍♀️🏅 برای این لحظه ماه‌های زیادی بعد از کار خودم رو به تمرین رسوندم و امروز با تمام وجود از اینکه انجامش دادم خوشحالم.

هوا بعد از مدت‌ها نفس کشید و تونستم لذت دویدن در هوای سالم رو دوباره تجربه کنم. اما دقیقا به فاصله زمانی کوتاهی، شاخص الودگی ناسالم شد و به ۱۱۴ رسید. این روزها فقط داریم تلاش می‌کنیم برای زنده موندن و تاب آوردن… .

از مسیر دویدن مورد علاقه‌ام برای تولدم. میدون تجریش تا میدون فاطمی.🏃🏽‍♀️

سوزان سانتاگ تو کتاب نظر به درد دیگران این موضوع رو‌ میگه که با تلویزیون، فلاکت‌های جنگ به ابتذال شبانگاهی تبدیل شده. تصاویری که قبلا از دیدن‌شون جا می‌خوردیم دیگه چیزی از حس همدلی رو باقی نذاشته. حالا چی می‌شه که با زندگی از دست رفته انسان‌ها هم شوخی می‌کنیم؟ اوج ابتذال همینه…