İtibar karakter gerektirir boş çuval dik durmaz. Şeref insana bir kere verilir.

İntihar etmeme ramak kaldı.

Zor yokuşlar dostu da düşmanı da ayırır bakalım düzlükte kaç kişi kalacağız.

Ben en zor zamanımda yalnız bırakıldım. Bu artık oturup konuşulacak bir mevzu değil.

Dürüst olmak gerekirse 1 yılda 10 sene yaşlandım.

Mücadele ederken telefonun çalmıyorsa,kazanırken de sen açma.

Zor bir dönem, Dolu bir kafa ve hiçbir şeyi kaldırmayan bünye.

Gülüyorsun ama yüreğin yaralı..

Zor zamanlarımda yardım ve destek beklemiyorum.Ama omuzumdaki elleri de asla unutmam. Vefa her yüreğe misafir olmaz.

Yaşımla, yaşadığım yılların eşit olması mümkün değil..

Birinin gözü dolsa ilk benden akardı bir damla yaş, ben üzülünce kendi sırtımı kendim sıvazladım. “Dedim ki olabilir burası dünya.”

Ben kimseden yardım istemem ortandan kaybolur daha iyi hissettiğimde geri dönerim.

Bu nasıl imtihandır Râbbim sırtımda bıçağım, koynumda yılanım eksik kalmadı. Bu sefer yüküm omuzlarımda değil ruhumda. Sabır değil canım sınanıyor.

Artık kimseyi kendime dert edicek kadar önemsemiyorum. Çünkü ben en zor günlerimde bile her şeye rağmen tek başıma ayakta durup gülmeyi başarabildiğimi fark ettiğimden beri, hiçbir insanın varlığının da, yokluğunun da bir önemi kalmadı.

Hiçbir şey göründüğü gibi değil.Bu gün hayat veren su,yarın sizi boğabilir.

Bu defa hevesimi kendim kırdım, Kimsenin kırmasına müsaade etmem artık…

Göğsümün en ince yerine dokundu bu imtihan.

Çok yorulsakta o geleceği inşa edeceğiz başka yolu yok.

Biz en zor zamanlarımızda yalnız bırakıldık.Bu artık oturup konuşulacak bir konu değil.

Adım atacak dermanım yokken güçlü olmaktan başka çaresi olmayan bir insan olarak yaşamak kadar acı bişey yok.