bahr-ē az «Ohrmazd ped harvispāgāhīh» Gennāg Mēnōg andar hān tārīgīh būd, bē rōšnīh: xvaddōšagīhā, dušāgāhīhā, dušxēmīhā. az hān tārīgīh mālišnīgīhā hamē dvārist, ō kanārag ud vimand ī rōšn mad. dādār Ohrmazd, ped harvispāgāhīh ud frazānagīh, frazām ī hāmōyēn kār ud dādestān

Trilingual inscription of Ardašēr at Naqš i Rustam ANRm-a نبشتهٔ سه‌زبانهٔ اردشیر در نقش رستم – Pārsīg pehikar ēn mazdesn bay Ardaxšēr šāhān šāh ērān kē cihr az yazdān pus bay Pābag šāh. – Pahlavānīg (Parthian) padkar im mazdezn [baγ] Ardaxšahr šāhān šāh ērān kē [šihr] až

سده شاد! Sadag šād! Happy Sadag/ Sadeh! mastīh kuned ped xvarišn ī pāk ud may ī hugugār ud sprahm ī hubōy! urvāhmanīh, nērōg ud xvāstag bē abzāyānd, nōg nōg, ped ēn Xvanirah ī bāmīg! yazdān ašmā dagrzīvišn ud drust ud farroxīhā abēbīm ud pērōzgar ud ravāgframān dārānd!

گفتار اندر منفعت شراب [از نوروزنامهٔ پارسی و بازگزارش آن به پارسیگ] دانایان طب چنین گفته‌اند که هیچ چیز در تنِ مردم نافع‌تر از شراب نیست، خاصّه شراب انگوری تلخ و صافی، و خاصیتش آن است که غم را ببرد و دل را خرم کند و تن را فربه کند و طعام‌های غلیظ بگذارد و گونۀ رو سرخ کند و پوست

آفرین موبدان موبد در نوروز به پیشگاهِ شاه <متنی فارسی از اصل پارسیگ (امروز گم‌شده)، و بازگزاری‌ آن به پارسیگ از ما> -از نوروزنامه، منسوب به خیام نیشابوری ’شها! به جشن فروردین، به ماه فروردین، آزادی گزین، یزدان و دین کیان، سروش آورد تو را دانایی و بینایی به کاردانی، و دیر زیو با

Tahmurap ud Ahrmen, ud dārišn ī ōy ī Gennāg Mēnōg ped bāragīh ped sīh sāl drahnāy. (az Jāmāspīg, VI) تهمورس و اهرمن، و به‌بارگی‌داشتن ِ گنامینو در درازای سی سال (از جاماسپی، ۶) - فارسی: تهمورس زیناوند (هوشیار) بود، که بر هفت کشور دهیوبدی (فرمانروایی) کرد. سی سال اهرمن ِ گجسته

abar Jimšēd <anī bahr az Jāmāspīg, VI> دربارهٔ جمشید < بهر دیگری از جاماسپی، ۶ > Jimšēd huramag būd, purxvarrah ud varzāvand, tagīg ud farrox ud pērōzgar. u-š abar grift haft kišvar ped xvadāyīh abar mardōmān ud dēvān haft-sad-u-haftdah sāl ud haft māh. ped hān rōzgār abr ud

abar Gayōmard <anī bahr az Jāmāspīg, VI> On Gaya Marətan <another part of Jāmāspīg> دربارهٔ کیومرث <بهر دیگری از جاماسپی، ۶ > -Pārsīg: naxvist xvadāy Gayōmard garšāh būd. si-hazār sāl andar apedyāragīh, ud sīh sāl andar pedyāragumandīh zīvist. u-š kār ud dādestān, cōn hān būd

sag sag dōst ī ēkānag ī mardōman ast. agar ō cašm ī sagān xūb nigered, mihrbānīh u-šān gōhr ī nēk tuvān vindādan. sagān ped māhrōz drahnāy amā xīr ud xvāstag hamē pād ēstend. sagān mihrbān ud dilīr hend ud āyaft-imān āvarend az yazdān. ēn namehkēn gyānvarān hamēšag amā ōn

– nimōnag-ē az vēnišn ī ēr abar arz ud varz ī gyānabepsārīh ī artēštārān, kām ud sūd ī Ērānšahr rāy – نمونه‌ای از بینش ایرانی دربارهٔ ارج و ورجِ جانسپاری ارتشتاران (جنگاوران) در راه کام و سود (منافع) ایرانشهر – An example of the Iranian vision regarding the value of the

یک رباعی منسوب به خیام نیشابوری و گزارش آن به پارسیگ (برای نمونه) ای بس که نباشیم، جهان خواهد بود نی نام ز ما و نی نشان خواهد بود زین پیش نبودیم، نبُد هیچ خلل زین پس که نباشیم، همان خواهد بود (دستنویس جارالله شماره 1311 شرح اشارات خواجه نصیر، حاشیه کاتب، بی نام گوینده) ē vas

– nibištag ī Šābuhr ī Ardaxšērān ped sē uzvān: pārsīg-pahlavānīg-yōnāyīg – The Trilingual Inscription of Šābuhr (“Ka’aba i Zardušt” (ŠKZ)): Pārsīg-Pahlavānīg (Parthian)-Greek – سنگ‌نبشته‌ی شاپور اردشیران (کعبه‌ زردشت) به سه زبان: پارسیگ-پهلوانیگ-یونانی ★ first passage